Οι Πρίγκιπες των Παραμυθιών κατά CineStef

Προχθές διάβασα μια άκρως ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο μπλογκ ΠΑΠΑΛΑ με τίτλο, "Οι Πρίγκιπες των Παραμυθιών". Μιας και πρόσφατα είχα κάνει κάποιες ανάλογες σκέψεις, σκέφτηκα να τις καταθέσω ως σχόλιο και μετά ως ανάρτηση εδώ.

Και γράφω...

Η Κοκκινο-κουτή-τσα κι ο καλός ο Λύκος

Δεν υπάρχει πιθανότητα να πω στα εγγόνια μου την "Κοκκινοσκουφίτσα" για να μεγαλώσουν, να ντύνονται με μονόχρωμες κιτς κάπες και κόκκινους σκούφους και να με γηροκομήσουν σε μια καλύβα σε ένα δάσος, που ζήτημα να υπάρχει δάσος στην Ελλάδα τότε. Αν η μοίρα μου είναι τέτοια, θα επιστρατεύσω τον κυνηγό, ο οποίος θα έχει γεράσει κι αυτός μέχρι τότε, θα το ρίξουμε στο κουμκάν και τον κακό τον λύκο θα τον κάνουμε κατοικίδιο. Δεν θα είναι και άσχημη η καλύβα στο δάσος. Ένα jacuzzi μόνο θα προσθέσουμε. Καλό θα ήταν αν υπήρχε και ζαχαροπλαστείο κάπου κοντά. Η μικρά Κοκκινο-κουτή-τσα να πάει να παντρευτεί όποιον θέλει και ας ζήσουν καλά. Εμείς σίγουρα θα ζήσουμε καλύτερα.

Ο Νάνος και οι Εφτά Χιονίστρες

Να πω και για τη Χιονάτη; Άααααλλη πάλι κι αυτή. Εγώ βρίσκω την κακιά, μάγισσα, γριά και γουοτέβερ άλλο πολύ πιο κουλ τύπισσα. Το κορίτσι κοιτάζοντας στον καθρέφτη έκανε ασκήσεις αυτοπεποίθησης. Δεν φταίμε αν η μικρά δεν μάσησε καλά το μήλο και της έκατσε στο λαιμό.
Τα εφτά μικρά νανάκια όμως, εργαζόμενα παιδιά ήταν. Τι διαμάντια να της δώσουν της δόλιας όταν κάθε μέρα με το σχόλασμα τους έψαχναν τις τσέπες οι σεκιουριτάδες στο αδαμαντορυχείο; Δεν συμφωνώ με το να κάνουν την μικρή Χιονάτη δουλάρα στο σπίτι γιατί σε αυτήν την καλοπέραση τους είχε μάθει η μαμά τους. Το οιδιπόδειο πάει κι έρχεται. Γι' αυτόν τον λόγο τους εύχομαι εφτά χιονίστρες κι όχι μια Χιονάτη.
Κι ας μην αρχίσω με τον φυσιολάτρη, νεκρόφιλο, κακομαθημένο πρίγκιπα. Ευχαρίστως θα του έδινα εκείνου το μήλο για να του κάτσει. [Το μήλο, όχι η Χιονάτη.] Στην δική μου "Χιονάτη" θα έστελνα τον πρίγκιψ στην μάγισσα! Όσο και νά'ναι θα ξανάνιωνε το κορίτσι. Άλλωστε δεν θα τον είχε για τα πνευματικά του χαρίσματα. Τους νάνους θα τους συνταξιοδοτούσα στο αδαμαντορυχείο που θα είχα αγοράσει. Τη Χιονάτη θα την έστελνα για περαιτέρω σπουδές σε ένα all-girls boarding school, σαν αυτό που έστειλαν τον Xavier Dolan στην ταινία, "Σκότωσα τη Μητέρα μου". Και αυτοί και εμείς θα ζούσαμε όλοι καλύτερα.

Τσαχπινια, Πουτανιά και Ξουράφι Μυαλό

Το αγαπημένο μου κορίτσι όμως είναι η Σταχτοπούτα. Δεν ξέρω τι της βρήκε της τερατόμορφης μητριάς με τις δυο beach balls για κόρες ο πατήρ Σταχτοπούτος, αλλά σακέν α σον γκού!
Το σημαντικό είναι ότι το κορίτσι μας δεχόταν στωικά αυτήν την κακομεταχείριση από τις άλλες τρεις κότες ενώ το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε ήδη. Ο Πρίγκιψ... πολύ εντάξει παιδί. Οκ, είχε ένα φετίχ με τα ψιλοτάκουνα, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος. Το σημαντικό είναι ότι ο προχό ρομαντισμός του τον έκανε να ερωτευτεί κεραυνοβόλα και μετά να κάνει τον Σέρλοκ Χολμς στο βασίλειο για να βρει μια ομορφοπούλα που κυκλοφορούσε κουτσαίνοντας. Μπράβο του όμως για την υπομονή και την επιμονή του.

Βρεκεκέξ

Δεν θα πω για την άλλη που φίλησε τον βάτραχο γιατί θα αναφερθώ στον Φρόυντ και στον Γιουνγκ και θα γίνω πολύ κακός! Μα πόσο desperate θα μπορούσε να γίνει κι αυτή;

Έχω δει και πολλά τέρατα που έχουν πάρει πανέμορφες [και το αντίθετο]. Αν τα παιδιά είναι ευτυχισμένα εμένα δεν μου πέφτει λόγος.

Υπάρχουν πρίγκιπες και πρίγκιπες. Κάποια μέρα θα πρέπει οι μεγάλοι να καταλάβουν ότι ο πραγματικός πρίγκιπας για την μικρή τους πριγκιπέσα μπορεί να σηκώνεται στις 5 το χάραμα και να πηγαίνει στη φάμπρικα ή για να ρίξει τα μπετά σε κάποια πολυκατοικία στο Γκάζι. Θα το κάνει όπως για κείνη και τα παιδιά τους. Και αυτό είναι που θα κάνει το δυάρι τους να φαντάζει παλάτι στο μικρό τους βασίλειο. Δεν χρειάζονται τα κορίτσια μας να μεγαλώνουν με ψευδαισθήσεις, αλλά με την ικανότητα να διαλέγουν σωστά τον σύντροφό τους που μπορεί να μην έρθει καβάλα στο λευκό του το άτι, αλλά σε μικρό τσινκουετσέντο, και με τον δικό του τον τρόπο, θα της χαρίσει όλα τα πλούτη της γης.
Ρησπέκτ!

Ο Έρωτας στην Μεγαλούπολη...

Κι εκεί που αναρωτιόμουν αν εντέλει θα τραγουδήσει κανείς για τον Έρωτα και την Μοναξιά σε αυτήν την αγαπημένη τερατούπολη, έφτασε στα χέρια μου
[και στα αυτιά μου]
το νέο έργο του Δημήτρη Μαραμή,
"Σκηνές από βουβή ταινία,"
με στίχους του Σωτήρη Τριβιζά.

Δεν θα γράψω κριτική... ούτε περιγραφές θα κάνω. Το κάθε κομμάτι για μένα μοναδικό.
Μερικά δείγματα εδώ.

Έγραψα στον συνθέτη: ... "ακούω το CD καθώς κοιτώ την πόλη από το μπαλκόνι και βλέπω τους χαμένους έρωτες να παραπλανιούνται στις λεωφόρους και στα σοκάκια της. Έρωτες και αγάπες που έληξαν ή που να μην ολοκληρώθηκαν ποτέ και άλλοι που ζουν στα όνειρα και μόνο.
Και αυτή η βασανιστική γλύκα της μοναξιάς..."

Το πρώτο τραγούδι του έργου αυτού το βρήκα στο youtube...

...και το αφιερώνω στην Γλαρένια μου, στην Αλεξάνδρα, στον Γιάννη, στην Στέλλα, στην Μάγια, στον Esspresionist, στον Σπύρο, στον Άξονα, στον Αλέξανδρο, τον Νίκο, στον Άγγελο Σπύρου, στον Θωμά, στον Mahler και στον αγαπημένο G for George, στον Γαβριήλ και σε όλους όσους πιστεύουν ότι η μουσική, οι μουσικοί, οι στιχουργοί και οι ερμηνευτές βρίσκουν αυτόν τον μοναδικό τρόπο να μας γαργαλήσουν την ψυχή και... δεν λέω τίποτε άλλο.
Απολαύστε...

WE'RE BAAAA-AAAAACK!!!

My dear μπλογκίτσοι και μπλογκίτσες μου,
Ξεκινάμε και πάλι τις δραστηριότητες μας στην μπλογκόσφαιρα.
Ανάρτηση για το που ήμασταν ο cinedog κι εγώ, σε επόμενη ανάρτηση.
Προς το παρόν θα ξεκινήσουμε με ένα τραγουδάκι αφιερωμένο σε όλες μας τις πρώην σχέσεις γιατί, όπως είναι και αποδεδειγμένο...

ΟΙ ΑΓΑΠΕΣ ΦΕΥΓΟΥΝ,
ΑΛΛΑ ΤΑ ΑΓΑΛΗΜΕΝΑ ΜΑΣ ΣΚΥΛΟΥΝΙΑ
ΠΑΝΤΑ ΜΕΝΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!

"Μ' αφού δε μένεις πια εδώ κι αφού πολύ σε νοσταλγώ
με το σκυλί μου θα χορέψω ένα πραγματικό ταγκό
κι αφού δε μένεις πια εδώ και το κρεβάτι είναι διπλό
με το σκυλί μου αγκαλιά θα κοιμηθώ."

Και το Oscare Υποτιτλισμού πηγαίνει στον...

ANUBIS

"BE" - Ανοιχτή Γλαροεπιστολή, Μέρος Β'

Αφιερωμένο σε όλους σας!

Ανοιχτή Γλαροεπιστολή

Μετά από την υπέροχη ανάρτηση της e-sister μου, Γλαρένιας, της αφιερώνω την αρχή του μοναδικού αυτού βιβλίου του Ρίτσαρντ Μπαχ... εκ του οποίου τις έννοιες είμαι σίγουρος ότι τις εφαρμόζει. Γιατί, όπως λέει και παρακάτω... δεν έχει σημασία η τροφή, αλλά η πτήση η ίδια. Άλλωστε, πώς θα κατάφερνε να φτιάξει το γλαροπουλαίικο, να υιοθετήσει e-γιους και τον e-brother της [εγώ είμαι αυτός! ] και να προλαβαίνει να μας χαρίζει τις μοναδικές αναρτήσεις της και την μπλογκοπαρέα της;It was morning, and the new sun sparkled gold across the ripples of a

gentle sea. A mile from shore a fishing boat chummed the water. and the
word for Breakfast Flock flashed through the air, till a crowd of a
thousand seagulls came to dodge and fight for bits of food. It was another
busy day beginning.
But way off alone, out by himself beyond boat and shore, Jonathan
Livingston Seagull was practicing. A hundred feet in the sky he lowered
his webbed feet, lifted his beak, and strained to hold a painful hard
twisting curve through his wings. The curve meant that he would fly
slowly, and now he slowed until the wind was a whisper in his face, until
the ocean stood still beneath him. He narrowed his eyes in fierce
concentration, held his breath, forced one... single... more... inch...
of... curve... Then his featliers ruffled, he stalled and fell.
Seagulls, as you know, never falter, never stall. To stall in the air
is for them disgrace and it is dishonor.
But Jonathan Livingston Seagull, unashamed, stretching his wings
again in that trembling hard curve - slowing, slowing, and stalling once
more - was no ordinary bird.
Most gulls don't bother to learn more than the simplest facts of
flight - how to get from shore to food and back again. For most gulls, it
is not flying that matters, but eating. For this gull, though, it was not
eating that mattered, but flight. More than anything else. Jonathan
Livingston Seagull loved to fly.
This kind of thinking, he found, is not the way to make one's self
popular with other birds. Even his parents were dismayed as Jonathan spent
whole days alone, making hundreds of low-level glides, experimenting.
Richard Bach. Jonathan Livingston Seagull

Πήρα ωστόσο μια ανάσα προς τον βορρά και έμαθα ότι ο Ιωνάθαν εθεάθη πριν 3 χρόνια στην Χαλκιδική! Με την παρουσία του, μας έμαθε ότι ο καθένας μας είναι ήδη ένας γλάρος από μόνος του, αρκεί να τεντώσει τα φτερά του, να απογειωθεί, να γίνει ένα με τον άνεμο, τα σύννεφα και τον ουρανό... κι ας ξέρει ότι μπορεί να γκρεμοτσακιστεί στην προσπάθεια... ενώ ταυτόχρονα, ποσώς τον ενδιαφέρει αυτό...