Τελοσχρονιάτικες Κακίες

31 Δεκεμβρίου, 2010, σήμερα!
Στο σπίτι με άδεια! Οι περισσότερες εκκρεμότητες του '10 [εκ]πληρωμένες. Μετάφραση μεγάλη ολοκληρώθηκε και εστάλη! [Yes!]
Κι εδώ κάπου θα ξεκινήσω με τις τελευταίες μου κακίες για την χρονιά 2010 για να ξεκινήσω την επόμενη με μια καλή κουβέντα [λέω εγώ τώρα].
Τελοσχρονιάτικη κακία Νο.1
Κοιμήθηκα αργά. Ξύπνησα νωρίς; Γιατί; Ξεκίνησαν οι junior entrepreneurs πουρνό πουρνό να βαράνε τα κουδούνια για να πουν τα κάλαντα. Εντάξει, παράδοση είναι. Αλλά τα σκασμένα είναι απαραίτητο να βγουν στην καλαντότσαρκα στις 8 το πρωί; Γιατί δεν σηκώνονται στις 9, να πιουν το γαλατάκι τους, να διαβάσουν τους στοίχους των καλαντών, να κάνουν πρόβα, να ζεστάνουν τη φωνή τους; Αλλά όοοοοχι, κατευθείαν στο χρήμα! Και λέω χρήμα γιατί τα περισσότερα δεν νοιάζονται για τα κάλαντα και την παράδοση, αλλά για τα ευρώπουλα που θα 'κονομήσουν. Πείτε με κακό, αυτήν την εντύπωση έχω.
Φόρεσα τις ωτοασπίδες, έριξα το ένα από τα τρία μου μαξιλάρια πάνω στο κεφάλι και συνέχισα να ονειρεύομαι. [Δεν γράφω τι ονειρεύτηκα. Να μη σας νοιάζει! :Ρ]
Και κάπου εδώ έρχομαι στην...
Τελοσχρονιάτικη κακία Νο.2
Κράτησα κι εγώ μια παντελώς ελληνική παράδοση. Σαν βέρος Έλληνας, πήγα την τελευταία στιγμή να πάρω τα τέλη κυκλο[ε]φορίας! Τις τελευταίες μέρες, όποτε τύχαινε να ανοίξω την τιβί, τα δελτία έδειχναν κάτι ουρές ΝΑ! στις εφορίες με κόσμο αγχωμένο να αγοράσει το δικαώμα οδήγησης στους ελληνικούς δρόμους. Λύσσα λέμε! Ατελείωτες ουρές, διαμαρτυρίες, καυγάδες και νααααα τα συνεργία των καναλιών. Κι αναρωτιούμαι τώρα, εγώ πήγα στην τράπεζα κάτω από το σπίτι, περίμενα 3 λεπτά και σε 5 είχα το συμπαθητικό αυτό σηματάκι στα χέρια μου. Όλοι αυτοί στις ουρές στην εφορία δεν έχουν μια τράπεζα κάπου κοντά τους να πάνε να ξεμπερδέψουν με το σήμα; Είμεθα εθνικώς γιαχού;
Φτάνω λοιπόν στο ταμείο. Ο πολύ ευδιάθετος και συμπαθητικός κυριούλης εκεί, μετά από ανταλλαγή ευχών, με εξυπηρέτησε. Και καθώς μετρούσε τα €120 που του έσκασα για το σήμα, ξαφνικά ήρθε η Τελοσχρονιάτικη Κακία Νο.1 να με στοιχειώσει!!!
Τα αυτιά μου δέχτηκαν αυτό το υψηλής συχνότητας ντίνγκι-ντίνγκι που κάνουν τα τρίγωνα! [τα μεταλλικά, όχι τα Σαλονικιώτικα!] Πιτσιρικάς τριγωνοφέρων και κοκοφωνίξ, με διάθεση είσπραξης είχε εισβάλει στην τράπεζα και στην καλή μας διάθεση. Ξεκίνησε τα πρωτοχρονιάτικά κάλαντα σε εκδοχή πιτσιρικά τριγωνοφέροντος και κακοφωνίξοντος:
Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
σ' εισ' αρχόντισσα κυρί-ι-ι-ι-α-α-ααα!
Άγιος Βασίλης έρχεται
Ψηλή μου δεντρολιβανιά-α-α-α-α!
Με κοίταξε ο κυριούλης και, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, ξεστόμισε ένα απογοήτευσης κι απόγνωσης "ω, Παναγιά μου!" Συμφώνησα απόλυτα μαζί του.
Μα πάνε καλά τα μικρά; Μας δουλεύουν κανονικότατα ΚΑΙ αυτά; Πάε χρυσό μου να μάθεις τα λόγια! Κάνε μια γαργάρα με ένα-δυο ωμά αυγά να ανοίξει η φωνή! Σε ίδρυμα με λεφτά ήρθες, λεφτά που ήρθες να εισπράξεις! Αν είναι να την κάνεις τη δουλειά, κάνε την σωστά τουλάχιστον. Εγώ και οι υπόλοιποι στην τράπεζα σε τι σου φταίξαμε;;;;;
Έφυγα τρέχοντας.
Νομίζω ότι 2 τελοσχρονιάτικες κακίες φτάνουν για τώρα. Αν πάρει μπρος το αμάξι και μιας και τα τελευταία χρόνια ο ασπρομουσάτος ταρανδοκινούμενος παππούλης με έχει χ...[μπηπ]...σμένο κανονικότατα, θα πάω να μου αγοράσω το δωράκι μου χωρίς να έχω το άγχος του αν θα το βρω κάτω από το δέντρο αύριο. Από την άλλη σιγά να μην περνούσα το '10 being εξαναγκαστικά a good boy, για να μου φέρει εκείνος δώρο! Πριτς! [Τελοσχρονιάτικη Κακία Νο.3 ίσως;]

Καλή χρονιά και τα μάτια σας 11!

Σ. Ε. Ξ.

Πρωί-πρωί και κολλημένος στην κίνηση, χτύπησε το κινητό. Δεν είχα καλό σήμα στον περιφερειακό Γαλατσίου. "Καλ...έρα! Σε θέλ... Κάνε κάτ... πεθ...νω!"

Αργότερα έλαβα ένα SMS: "Κάνε μου αυτό που ξέρεις. Και στον σκύλο μου γιατί υποφέρει."

Μετά από ώρα, χτύπησε το σταθερό του γραφείου. Φίλη που είχε εξαφανιστεί κάτι μήνες. "Στεφάν, ο Παναγιώτης έχει πέσει ξερός στον καναπέ. Ο κόσμος γύρω μου χάνεται. Νιώθω κι ένα σφίξιμο. Σε χρειαζόμαστε και οι δυο. Είναι urgent! A propo, καλά είσαι;"

Το απόγευμα χτύπησε και πάλι το κινητό. "Στεφανούλιιιιιιι; Μωλέεεεεε, ντλέπουμαι, αλλά... ξέρεις τώρα. Πώς να το πω; Εμ... Αμ... Δηλαδή..."

Πριν σχολάσω, παρατήρησα ότι η συνάδελφος έχει πέσει πάνω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή. Όχι δεν κοιμόταν. Δεν κάλεσε το εσωτερικό νούμερο. Δεν μου έστειλε SMS. Απλά σήκωσε το κεφαλάκι της και με κοίταξε παραπονεμένα. Ήξερα τι έπρεπε να κάνω εκείνη τη στιγμή.

Το καθήκον μου!

Το κάνω πολλές φορές τη μέρα. Κάθε μέρα. Με λάδι. Το Κρητικό ελαιόλαδο είναι θαυματουργό. Αυτό ξέρω. Αυτό εμπιστεύομαι. Αυτό αγαπώ. Satisfaction και αποτελέσματα guaranteed.

Σκέφτομαι να το κάνω επάγγελμα. Αυτόματη θέση εργασίας. Με φόρτο. Πάντα είχε δουλειά και πάντα θα έχει. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, θα το κάνει ο ένας στον άλλο.
 
Σήμερα δεν ξύπνησα καλά. Πήγα στη δουλειά ζαβλακωμένος. Χθες είχα βγει. Τόσος κόσμος με είδε.
Πήγα στην κουζίνα του γραφείου και έβγαλα το ελαιόλαδο από το ντουλάπι. Έριξα την πρώτη σταγόνα. Πλατς.

"Κάτι δεν πάει καλά," σκέφτηκα. Τότε διαπίστωσα ότι στο φλιτζάνι δεν είχα βάλει νερό.
Δεν είμαι καλά.
Τείνω να είμαι ανίκανος να το κάνω μόνος μου. Έστειλα SMS για να αναλάβει κάποιος άλλος την υπόθεσή μου.
Σε λίγη ώρα, έλαβα την απάντηση.

ΣΕΞ-εμάτιασα, παιδί μου. Σε λίγο θα είσαι περδίκι."

Status: CineStef is...

Προχθές σκεφτόμουν αν θα έπρεπε να πάθω υπαρξιακή κρίση ή όχι.

Μετά από ένα γερό γκρουπ θέραπυ με εκλεκτά φιλαράκια στο μουροτεφτέρι, αποφάσισα να μην.
Έκανα κάτι άλλο όμως.
Παρατήρησα την "κατάσταση," ή στα ξένα, "status," των φίλων μου εκεί.
Ένιωσα ένα περίεργο συναίσθημα.
Ήταν κάτι σαν να ήμουν αόρατος και επισκεπτόμουν τον καθένα φίλο και την καθεμιά φίλη και τους/τις πετύχαινα καθώς εκείνη τη στιγμή έκαναν ή αισθανόταν κάτι, οτιδήποτε και να ήταν αυτό.
Το παράξενο είναι ότι οι επισκέψεις αυτές ήταν σαν να έγιναν όλες την ίδια στιγμή, και αυτό μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Δεν θα το αναλύσω... απλά συνειδητοποιεί κανείς ότι ζει σε μια μορφή τις "ζωές των άλλων."
Τα πόσα γίνονται ταυτόχρονα πέρα από τον καθένα μας...
Κουτσομπολιό;
Ηδονοβλεψία;
Ηδονο-ανάγνωση;
Ή απλά συνύπαρξη σε μια διάσταση
που θα μπορούσε κανείς

να την αποκαλέσει...

"Ζωή;"

Νίκος: Θα αποδράσω.
Πάνος: Είσαι παιδί μου πειρασμός.
George: Enjoyed his alumni reunion at...
Φωτεινή: Να σε χαίρομαι.
Adrodite: Is wanting to start a petition.
Kostas: Is on the air.
Γιάννης: Και η Παρασκευή, μέρα βροχερή. Κλαίει κι ο Θεός που είμαι μοναχός. (όχι καλόγερος)
Σταύρος: ...is bored. Do something!
Δημήτρης: Εις το γραφείο της σύνθεσης και με μυαλό της αποσύνθεσης.
Μπέτι: Δώστε αγάπη και θα την λάβετε πίσω.
Πάνος: Χαλαρώνω!!!!
Χρύσα: Σ'ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.
Μάνος: Σ'εκδικήθηκα. Τον εαυτό μου σκότωσα μα σ'εκδικήθηκα!
Χρήστος: Βάζουμε χέρια στις τσέπες και φτάνουν στα παπούτσια!
Μαργαρίτα: Σκασμένη...
Ινές: Is studying as always.
Cleopatra: ...is lonely and tired.
Jimmy: Αναρωτιέμαι γιατί όλοι αποφασίζουν να βγουν στους δρόμους με το αυτοκίνητο όταν κυκλοφορώ.
Blue: Is listening to the radio.
Σάκης: Has already thought about leaving the town.
Στέφανος: Ιs watching the calm before the storm.
Νάσσος: Μην του μιλάτε του παιδιού.
Σοφία: Η κατάσταση είναι W.C.
Chris: Is pre-packing :(
Caterina: Got her book from Barnes & Noble and is happy. :)
Σταύρος: Ψάξε με κι εσύ.
Nicholas: Is breaking grounds.
Κωνσταντίνος: Δεν ακούω κανέναν!!!
Πάνος: Πίνω καφεδάκι.
Afrodite: Is drowning herself in coffee and prepping up for another long day.
Chris: MacBook Day! MacBook Day! MacBook Day!
Γαβριήλ: Άντε να φύγει και αυτή η βδομάδα. Άντε!
Σάκης: I just can't wait till Saturday!
Γιάννης: Όχι άλλα νοσοκομεία... έγκωσα πια...!!! Πάμε γι'άλλα!!!
Nicholas: Thinks time is moving way too slow right now...
Αλεξάνδρα: Στρώνω μουρίτσα για το βράδυ. Ησυχία παρακαλώ.
Rena: Has a broken computer but not a broken spirit.
Λάμπρος: Βαρέθηκα! Λέω να σχολάσω για σήμερα.
Νίκος: I'm trying to find out how much money I need to retire.
Δημήτρης: You are beautiful... I love you...
Ελισάβετ: Μα τι όνειρα βλέπω, Θεέεεεεεεεεε μου!!!
Paolo: Ma allora... Rapitori seriali non mi avrete!!!!!
Δήμητρα: Is a little confused.
Αλέξανδρος: Is ready for the party...
Δημήτρης: Ne me quitte pas, il faut oublier...
Λία: Είναι πάρα πολύ στεναχωρημένη. Φρούδες ελπίδες!!!!!!!!
Megan: Has gout and it is the most painful pain she has ever pained.
Χρήστος: Θέλω την Πετρούλα στο κρεβάτι μου!!!
Clay: Needs to offload some of his toxic assets.
Όλια: ...is.
Νίκος: Is eating μια φοβερή χορτόπιτα που έφτιαξε μόνος του.
Κωνσταντίνος: Μια ωραία πεταλούδα! Μια ωραία πεταλούδα, στα τσιμέντα τριγυρνά...

CineStef: Is realizing that he is not alone!

10+1 [+300]

Ευχαριστώ τον μέγα τσακαλοθεό, Anubis, για την πρόσκληση συμμετοχής στο παιχνίδι 10+1.
Για να μην τα γράφω πάλι τα ίδια, νομίζω ότι στις παρακάτω μου αναρτήσεις έχω πει 10+1+1+1+1+1+1+1 κ.ο.κ.
Χάππυ ρήντινγκ, ω σούπερυπερπανιερώτατε Αιγυπτιακέ θεέ και υπόλοιποι Cine-readers μου!

[Μεταφορικό] Στριπτίζ

When Jason met CineStef

Με ρώτησε η Γλαρένια μου!

1)Γιατί κλαις?
Γιατί; Δεν έχει γιατί! Επειδή! Έτσι!

2)Γιατί δεν κλαις?
Πολλές φορές θα ήθελα να μην, αλλά δεν τα καταφέρνω. Αισθηματίας γαρ.

3)Πού είναι ο βάλτος?
Δίπλα στο ρυάκι. Και πού είναι το ρυάκι; Δεν ξέρω. Να ρωτήσετε την Ειρήνη Χαρίτου.

4)Ποιός και που είναι ο δεσμοφύλακας?
Δεν ξέρω, αλλά εθεάθη σε γνωστό κετρικό καφεποτείο με τον ξάδερφό του τον στηθοδεσμοφύλακα.

5)Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?
Όταν μπαίνω στο σπίτι και βλέπω τα βουνά κουτών που περιμένουν να μεταφερθούν αλλού. Άλλωτε την συναντώ όταν κάνω μακροβούτι και πριν έρθω στην επιφάνεια για αέρα, σταματώ για μερικά δευτερόλεπτα για να ξύσω τα πτερύγιά μου.

6)Περιφρονείς κάτι?
Κάποιες φορές τον εαυτό μου κι αυτό δεν είναι καλό. Ευτυχώς σύντομα έρχομαι στα συγκαλά μου.

7)Θα ερωτευόσουν για πάντα?
Ω ναι! Το κάνω εδώ και 43 καλοκαίρια συνεχώς. [Και μη με ρωτήσει κανείς τι κάνω τις άλλες τρεις εποχές!]

8)Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης"?
Γιατί είναι πανάκριβα τα ζαρζαβατικά στην λαϊκή πλέον.

9)Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση?
Ναι, για να συμπεριληφθούν και τα φρούτα.

10)Do you remember revolution?
Ναι, το άκουγα στην διαπασών οδηγώντας σε μια αουτοστράντα στα εξωτερικά ώσπου το εμπέδωσα, μάζεψα τα μπογαλάκια μου και κολύμπησα προς το Αιγαίο.

11)Θα ανέβαινες σ' ένα βουνό,αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου?
Εξαρτάται αν ήταν από την Πατέρα ή την Παγιατάκη.

12)Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο?
Εγκώ ντεν σκοτώσει το παππούλη. Παππούλι πέσει στο μαχαίρι μου δεκαπέντε φορές.
Το πάγο λιώσει από τζάμι που σπάσει όταν καφέ του παππούλη πέσει παράθυρο.

13)Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι ?
Θα έκλεινα μόνο το ένα γιατί το άλλο θα έστηνε κατρέρι σε κείνη!

14)Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο?
Γιατί, μόνο το πρωί κυλάει;

15) .........
$#^%@&^$%^

16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?
Μα τι λες τώρα; Υπάρχει καλύτερο από πατσά στην Αχαρνών στις 5 τα ξημερώματα! Για όνομα!

17)Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ?
Εκλέρ; Εκλέρ; ΜΜΜΜ ΜΜΜ ΜΜΜΜ... γιατί με ρωτάς την ώρα που πάσχω από υπογλυκαιμία; Εκλέρ; ΜΜΜ ΜΜΜ ΜΜΜ! Εμ, ποια ήταν η ερώτηση;

18)Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?
Α σε παρακαλώ! Εθίχθην! Πού είδες σαπισμένα δόντια; Εδώ διαθέτουμε το χαμόγελο της Κολγέιτ! Μη μου λες για σαπισμένα δόντια... κι ας έφαγα τα παραπάνω εκλέρ σε μια καθισιά!

19)Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος?
Υπάρχουν ακόμα πηγάδια; Θα προτιμούσα να έπεφτα στο υδρομασάζ με 21 ουράνιες παρθένες!

Απορίες, απορίες...

Τα παρακάτω λένε ότι είναι ερωτήσεις που έκαναν επίδοξοι τουρίστες σε μια ιστοσελίδα στην Νότια Αφρική. Είτε είναι αληθινές είτε όχι, οι απαντήσεις που έλαβαν είναι θεϊκές. Γέλασα πολύ και θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας.

Εντζόυ!

> Q: Does it ever get windy in South Africa? I have never seen it rain on TV,
> so how do the plants grow? (UK)
> A: We import all plants fully grown and then just sit around watching them
> die.

> Q: Will I be able to see elephants in the street? (USA)
> A: Depends how much you've been drinking .

> Q: I want to walk from Durban to Cape Town - can I follow the railroad
> tracks? (Sweden)
> A: Sure, it's only two thousand kilometres, take lots of water...

> Q: Is it safe to run around in the bushes in South Africa? (Sweden)
> A: So it's true what they say about Swedes...?

> Q: Are there any ATMs (cash machines) in South Africa? Can you send me a
> list of them in JHB, Cape Town, Knysna and Jeffrey's Bay? (UK)
> A: and what did your last slave die of?

> Q: Can you give me some information about Koala Bear racing in South Africa?
> (USA)
> A: Aus-tra-lia is that big island in the middle of the pacific. A-fri-ca is
> the big triangle shaped continent south of Europe which does not...oh forget
> it. Sure, the Koala Bear racing is every Tuesday night in Hillbrow. Come
> naked.

> Q: Which direction is north in South Africa? (USA)
> A: Face south and then turn 90 degrees. Contact us when you get here and
> we'll send the rest of the directions.

> Q: Can I bring cutlery into South Africa? (UK)
> A: Why? Just use your fingers like we do.

> Q: Can you send me the Vienna Boys' Choir schedule? (USA)
> A: Aus-tri-a is that quaint little country bordering Ger-man-y, which
> is...oh forget it. Sure, the Vienna Boys Choir plays every Tuesday night in
> Hillbrow, straight after the Koala Bear races. Come naked.

> Q: Do you have perfume in South Africa? (France)
> A: No, WE don't stink.

> Q: I have developed a new product that is the fountain of youth. Can you
> tell me where I can sell it in South Africa? (USA)
> A: Anywhere significant numbers of Americans gather.

> Q: Can you tell me the regions in South Africa where the female population
> is smaller than the male population? (Italy)
> A: Yes, gay nightclubs.

> Q: Do you celebrate Christmas in South Africa? (France)
> A: Only at Christmas.

> Q: Are there killer bees in South Africa? (Germany)
> A: Not yet, but for you, we'll import them.

> Q: Are there supermarkets in Cape Town and is milk available all year round?
> (Germany)
> A: No, we are a peaceful civilisation of vegan hunter-gatherers. Milk is
> illegal.

> Q: Please send a list of all doctors in South Africa who can dispense
> rattlesnake serum. (USA)
> A: Rattlesnakes live in A-me-ri-ca, which is where YOU come from. All South
> African snakes are perfectly harmless, can be safely handled and make good
> pets.

> Q: I was in South Africa in 1969, and I want to contact the girl I dated
> while I was staying in Hillbrow. Can you help? (USA)
> A: Yes, and you will still have to pay her by the hour.

> Q: Will I be able to speek English most places I go? (USA)
> A: Yes, but you'll have to learn it first.

Αν είναι δυνατόν!!!

Αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "The Independent" στις 14-10-2007.
Για να καταλάβω, υπάρχουν γυναίκες που σκέφτονται έτσι;;;;
Φέρτε μου τν να την παντρευτώ ΤΩΡΑ!!!
Φάτα τώρα, δικιά μου!

Σφουγγαρίζοντας με τον Αρουραίο

Starring: CineStef, Arouraios, with a cameo appearance by CineDog

Dedicated to the CineDog, who almost licked us goodbye today after being attacked by a vicious boxer in the street. CineDad came to the rescue and we got away with only a small hole at the back of CineDog's head. Much to CineDad's surprise, he discovered [he and the rest of the neighbourhood] that CineDog is a counter tenor.

My Sister's Big Fat Obese Cretan Wedding... and a swallowed tooth. [20th Anniversary Edition]

Η 18η του Ιούλη για μένα είναι σαν να λέμε Τρίτη και 13 ή Παρασκευή και 13 εις πολλαπλούν και βάλε.

Ας γυρίσω πίσω τον χρόνο. 18 Ιουλίου, 1987. Ημέρα Σάββατο στο Τορόντο (ένα χωριουδάκι του Καναδιστάν).

Στο σπίτι υπήρχαν 16 άτομα. Τέσσερεις εμείς, ένας το φάντασμα του μέλλοντος γαμπρού (τρομάρα του), εφτά μουσαφίρηδες από Ελλάδα και τέσσερεις από Μόντρεαλ.

Γιατί; Τι να σας πω; Πάντως δεν ήταν κοινόβιο. Τη συγκεκριμένη μέρα θα παντρευόταν η αδερφούλα μου.

Το εγερτήριο για μένα ήταν στις 7 το πρωί. Είχα κοιμηθεί στις 4. Τι να έκανα ο δόλιος; Την προηγούμενη έπρεπε να υποστώ το "bachelor party" του γαμπρού που το έκανε στον χώρο της εργασίας του. Σε ένα γκαράζ.

Μπήκα λοιπόν στο γκαράζ και είδα μπαλόνια, μπουφέδες με διάφορα του χλαπακιάσματος εδέσματα, καλοντυμένους νέους (και κάποιους όχι και τόσο νέους ή και καλοντυμένους), φίλους, θείους, κουμπάρους, σύντεκνους, και μια πληθώρα άλλων ενοχλητικών τύπων. Ως γνωστόν, τα bachelor party είναι ρεζερβέ μόνο για τα αρσενικά του είδους. Βασικά ήταν μια ευκαιρία για να μαζευτούν όλοι τους και να βωμολοχήσουν άνετα χωρίς ενδοιασμούς και για να λύσουν όλα τα πολιτικά, αθλητικά και κοινωνιολογικά προβλήματα, τα οποία, ό,τι και να κάνουν, δεν πρόκειται ποτέ να λυθούν.

Και το άλλο; Τα βίντεο με τις τσόντες που κοσμούσαν διάφορα σημεία του γκαράζοντος;
Αυτό πάλι δεν μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω.
Βρε αγόρια, τότε βρήκατε να βάλετε τα εκπαιδευτικά και να εκπαιδευτείτε;

Τα ορεκτικά και τα καναπεδάκια που είχα φάει δημιούργησαν ένα τυφώνα στο στομάχι μου που μόνο δραμαμίνες σε δόση ελέφαντα θα μπορούσαν να τον αγαλλιάσουν.

Προφασίστηκα καθήκοντα αδερφού νύφης για την επόμενη μέρα και μόνο έτσι κατάφερα να γυρίσω στο σπίτι και να κοιμηθώ [έστω και 3 ώρες].
* * * * *
Οι παράνυφες ήταν έξι.

Κι όλες έπρεπε να πάνε στο κομμωτήριο.
Ποια κακιά μοίρα με καταράστηκε και μού’πεσε εμένα ο κλήρος;
ΟΧΙ, δεν τις χτένισα εγώ!
Ως καλός σοφέρ, στις 7:30 π.μ. πήγα στο σπίτι της Νο.1 και την πήρα. Την πήγα στο κομμωτήριο.
Πήγα στο σπίτι της Νο.2. Την πήγα κι εκείνη στο κομμωτήριο και πήρα την Νο.1 και την έφερα στο σπίτι μας.
Βλέπετε, όλες τους έπρεπε να ντυθούν στο σπίτι της νύφης.
Μετά πήγα στην Νο.3, την πήρα, την πήγα στο κομμωτήριο, πήρα την Νο.2 και την έφερα και αυτή στο σπίτι.
Η Νο.4 είχε δικό της αμάξι και πήγε μόνη να την χτενίσουν.
Η Νο.5, αν και είχε αμάξι, βαριόταν την οδήγηση και με διάταξε να πάω να την πάρω και να κάνω όλη τη διαδικασία και μ’αυτήν. [*$#!%$*^]
Μιας και θα πήγαινα στην εκκλησιά αργότερα, προσπάθησα να διατηρήσω την λεπτή και σεμνή γλώσσα ενός σοφέρ της υψηλής κοινωνίας κι όχι εκείνη του ξαναμμένου νταλικέρη αποκλεισμένου στην Εθνική Οδό. Παρέμεινα ο γλυκύτατος και κόσμιος εαυτός μου ενώ από μέσα το ηφαίστειο έβραζε.
Η Νο.6 δεν θυμάμαι τι έκανε και διόλου με ενδιαφέρει.

Πάνε αυτές!

Είχα και το θέμα με τα κουφέτα.
Σε ένα συγκεκριμένο κουφέτο θα αναφερθώ παρακάτω.
Και μετά από τα δρομολόγια σπίτι-κομμωτήριο-γκρρρ, σπίτι-κομμωτήριο-γκρρρρ… πήγα και στο ζαχαροπλαστείο να πάρω και τα κουφέτα.

Ε, να μην πάω να φέρω και τις λαμπάδες;
Είχε πάει 10 π.μ. Ο καιρός πιο ξαναμμένος και από τον νταλικέρη. Φούντωνε ο καύσωνας εκείνη τη μέρα πανάθεμά τον!
Και ποιος ήταν ο εξυπνάκιας που του ήρθε να κάνει τις λαμπάδες από κερί; Ε; Ε; Ε;
Δεν ήξερε ότι το κερί λιώνει κι ότι κάποιοι άνθρωποι παντρεύονται μέσα στο κατακαλόκαιρο μόνο και μόνο για να παιδέψουν τον μονάκριβο αδερφούλη τους;
Ξανά μανά γκρρρρρρρρρρρ!
Όταν έφτασα στο σπίτι, οι λαμπαδούλες είχαν πάρει το σχήμα της ώριμης και παραμορφωμένης μπανανούλας ενώ τα κουφέτα… ας μην τα περιγράψω καλύτερα.
Μετά από λίγη ώρα στον καταψύκτη και βουαλά: δυο μεταμοντέρνες λαμπάδες, φορώντας τις δαντελίτσες τους και τις κορδελίτσες τους, ήταν έτοιμες να παραβρεθούν στη εκκλησιά για το Μυστήριο του μυστήριου αυτού γάμου!
Αργότερα έλιωσαν και στην εκκλησιά από φυσικά αίτια.

Και ξάφνα! Μού’ρθε και μια φλασιά, του τύπου «πότε θα γίνω μάνα;»
Ο αδερφός της νύφης, πότε θα ντυθεί; Πότε θα έριχνε το φιδίσιο του κορμί στο μεσαιωνικό αυτό μαρτύριο που αποκαλούμε φράκο;
Σφιχτός. Άβολος. Ζεστός. Κυριολεκτικά, μαύρο χάλι! Μπλιαχ!
* * * * *
Χαμός στο σπίτι. Πανικός. Το τηλέφωνο χτυπούσε ασταμάτητα! «Έλεος,» σκέφτηκα, «ούτε η Νταϊάνα να παντρευόταν!» 9 στις 10 φορές ήταν ο γαμπρός για να μου πει να τσακιστώ και να πάω στο σπίτι του να ντυθώ μαζί με τον κουμπάρο και τους υπόλοιπους καβαλικεμένους καβαλιέρους των θεσπεσίων αυτών παρανυφών!
Σιγά να μην πήγαινα στο σπίτι του να ντυθώ στην άλλη άκρη της πόλης για να γυρίσω πίσω στο σπίτι μας και να πάμε στην εκκλησιά 2 τετράγωνα πιο κάτω.
«Φάκγιου, γιου μπάστερ,» ξεφώνησε η ψαροκασέλωτη μούμια.
«Απ γιορς! Εγώ δεν έρχομαι, που να φας το …… σου!» απάντησα εγώ ευγενικά!
Ακολούθησε θερμό οικογενειακό επεισόδιο το οποίο απέχω να σχολιάσω.
Η Μητέρα έτρεχε πέρα δώθε φωνάζοντας, ουρλιάζοντας, ιδρωμένη και μόνο από το βλέμμα της καταλάβαινα ότι μόνο ένα πράγμα ήθελε να φωνάξει μέσα σε αυτόν το κυκεώνα…

«ΒΟΗΘΕΙΑ!!!»

Φόρεσα το μεσαιωνικό βασανιστήριο, και όταν ήρθε ο αριθμός προτεραιότητας για την σύντομη χρήση του μπάνιου, έφτιαξα το μαλλί και πήγα να φορέσω ο στραβούλιακας τους φακούς επαφής.
Αλλά πού οι φακοί! Είχαν ήδη πάει στο μήνα του μέλιτος!
* * * * *
Νύφη, γαμπρός και αντουράζ, ξεκινήσαμε όλοι το βάδην προς τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.
Σημειωτέον… Φόρεσα γυαλί.

Σε λίγη ώρα, ο Πάτερ Κωνσταντίνος ξεκίνησε το Μυστήριο. Ο φράκος με κρατούσε κορδωμένο και η πλάτη πονούσε φρικτά. Τα γυαλιά γλιστρούσαν από τον ιδρώτα στο πρόσωπο και πήγαιναν για ελεύθερη πτώση προς τη μοκέτα της εκκλησίας.
Κατά διαστήματα έστρεφα το βλέμμα προς το κοινό, έσπρωχνα τα γυαλιά στη θέση τους και παρατηρούσα μια φίλη που είχε περάσει τη γλώσσα της από μια τρύπα σε σχήμα καρδιάς σε μια ευχητήρια κάρτα. Θυμήθηκα τα λόγια κάποιου που είχε πει «όπου εκκλησία κι αμαρτία.» Αυτό θα μείνει ασχολίαστο.

Εντέλει τέλειωσε και το μαρτ… εμ… Μυστήριο.

Έπρεπε να υποστώ τότε και το βασανιστήριο του φωτογραφείου! Τότε ήταν που αυτοκτόνησε το ένα μου λάστιχο, προκαλώντας δυσμενή διακοσμητικά και εμπριμέ σχόλια για την καθυστέρηση μου, κυρίως από τον γαμευθέντα. Τι άκουσαν τα τότε αγνά μου αυτάκια!

Είχαμε κλείσει και μια αίθουσα για δεξίωση. Γιατί την λέω δεξίωση, δεν ξέρω. Τίποτα δεν πήγε δεξιά. Αριστεροξίωση ήταν!
Φάγαμε, ήπιαμε [εγώ για να πάνε οι πίκρες κάτω], χορέψαμε [εγώ το χορό του Ζαλόγγου]… και μοιράσαμε τις μπονμπονιέρες με τα… να’τα τα μας… κουφέτα!
Αντί αυτών, γιατί να μην είχαμε βάλει δρακουλίνια και πασατέμπο;;;!!! Αυτό ήταν πέραν της δικαιοδοσίας μου όμως.

«Άντε,» λέω, «ας φάω κι εγώ ένα κουφέτο, έτσι για το καλό βρε αδερφέ [της νύφης].»
«Μμμμμ! Ωραίο! Γευστικό! Ωραίο και το αμυγδαλάκι μέσα,» σκέφτηκα ο ανυποψίαστος μπίμπο.
«Μα, σαν σκληρό αυτό το κουφέτο. Ας το μασήσω καλά-καλά. Τι να κάνω! Δόντια έχω.»
Κραντς. Κραντς.
«Ωραίο, αλλά… κάτι δεν μου στρώνει… Μπα, η ιδέα μου είναι.»
Κάτι περίεργο αισθανόμουν. Ένα κενό μέσα μου.
«Αχ, κακούργο κουφέτο! Τρομοκρατικό! Απαγωγέα! Γι’αυτό ήσουν τόσο κράντσυ; Μου πήρες μαζί και τον τραπεζίτη!»
Και τότε ήταν που εντόπισα το κενό… στην οδοντοστοιχία μου.

Πολύ ευγενικά και πάλι, ζήτησα λίγο κρασάκι. Όχι για να πάνε οι πίκρες κάτω… για να μουδιάσει και να απολυμάνει την πληγή που είχε αρχίσει να πονάει ΚΑΙ αυτή!

Σηκώθηκε τότε ο… φίλτατος… γαμπρός… και αντί για να με ποτίσει το νέκταρ των θεών… μου το φόρεσε.
«…μώ την γκαντεμιά μου, …μώ!»

Πονούσα, κολλούσα, υπέφερα, νύσταζα… και γενικώς ονειρευόμουν μια σεζλόνγκ κάτω από φοίνικα εξωτικού νησιού, με κοκτέιλ από γάλα καρύδας [δεν είχα ανακαλύψει τα μοχίτο τότε, άβγαλτος γαρ] και με 21 ουράνιες παρθένες γύρω μου [και ξαναλέω, άβγαλτος γαρ]… αλλά παρεκτρέπομαι του θέματος.

Τότε ήταν που με πλησίασαν αμέτρητοι καλεσμένοι και άκουσα την αποφράδα εκείνη φράση:
«Άντε, τώρα είναι η σειρά σου.»
Και με όλη την ευγένεια που με διακρίνει, απαντούσα, «μα δεν έχει μπουφέ, μας σερβίρουν στα τραπέζια!»
Και στην ευχή/κατάρα, «και στα δικά σου,» η απάντηση που ακολουθούσε ήταν, «και στα δικά μου; Α, ναι; Στ’αυτά μου; Ντροπή σας!»
* * * * *
Τα ξημερώματα της 19ης Ιουλίου μου ήταν σωτήρια.
…Αλλά όχι χωρίς ακόμα μια χαριστική βολή…

Εννέα άτομα, καλεσμένοι, φίλοι μου αγαπημένοι που δεν είχαν αμάξι, χώρεσαν στο στέσιον βάγκον του Πατέρα...
Και τους πήγα στον Πειραιά του Τορόντο…
Στην Γλυφάδα του Τορόντο…
Στην Κηφισιά του Τορόντο…
Και σε άλλες περιοχές της μεγαλούπολης.

Ο ήλιος είχε ανατείλει εκείνη την Κυριακή όταν έσυρα το/την/την καταπονημένο/η/η μου κορμί, καρδιά και ψυχή στη σοφίτα του σπιτιού κι έπεσα στη στρωματσάδα που είχα φτιάξει δίπλα από το γραφείο μου, μπροστά στη βιβλιοθήκη. Έπεσα τότε σε μία κωματώδη κατάσταση από την οποία δεν είμαι σίγουρος αν έχω συνέλθει ακόμα.

«Αδερφούλα μου,» είπα τότε, «καλή και άγια, σε αγαπώ και σε εκτιμώ, αλλά αν παντρευτείς ξανά, θα ψάχνεις να βρεις τα ίχνη μου στην σεζλόνγκ κάτω από τον φοίνικα..»

Η αδερφούλα όντως παντρεύτηκε ξανά!
Πήρε ένα υπέροχο και λατρεμένο παιδί και έχω την ευτυχία να είμαι θείος σε ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ κουκλάρες!
Μπορεί τα λόγια που της είπα τότε να ήταν σκληρά, και ήμουν απών στον νέο της γάμο. Εκείνη έψαξε όλες τις σεζλόνγκ και τους φοίνικες του πλανήτη και δεν με βρήκε.
Με εντόπισε όμως σε ένα τραπεζάκι μιας παραθαλάσσιας ταβέρνας των Χανιών όπου έτρωγα χαμογελαστός κι έπινα τσικουδιές στην υγειά τους!

(c)CineStef 2007

When Jason met CineStef

Πριν από λίγες μέρες μου ζήτησε ο Ιάσωνας, ναι ο γνωστός με το Χρυσόμαλλο Δέρας, να του δώσω μια μίνι συνέντευξη. Στην αρχή αρνήθηκα, αλλά κατόπιν σκέψης, είπα, τι έχω να χάσω... ας του κάνω το χατίρι μιας και η δικιά του είχε πεταχτεί μέχρι την Κολχίδα νια να τακτοποιήσει κάποια κληρονομικά θέματα.

Η συνέντευξη δόθηκε στον ίδιο χθες το απόγευμα, στο κατάστρωμα της F/B Αργώ καθώς έκοβε κύκλους γύρω από την Φαλκονέρα.

Ο Ιάσωνας καθισμένος σε έναν, μάλλον ιμιτασιόν, θρόνο Μινωικού τύπου από ξύλο και μάρμαρο, κι εγώ σε ένα υπέροχο, σούπερ βολικό ανάκλιντρο με ένα δροσερό κοσμοπόλιταν στο χέρι, ξεκινάμε τη συνέντευξη.

Ιάσων: Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
CineStef: Έλα βρε Σωνούλη! Πριν από λίγο καθόμασταν παρέα στο υδρομασάζ! Στον ενικό!

[Κοκκινίζει]

Το νόημα της απόλυτης ευτυχίας για μένα αλλάζει καθώς περνούν τα χρόνια. Για τώρα θα έλεγα ότι όταν θα λύσω το στεγαστικό / επαγγελματικό / ερωτικό ζήτημα, θα είμαι απόλυτα ευτυχισμένος.

Ιάσων: Tι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
CineStef: Κόψε το «σας», ρε!

[Ξεροβήχει]

Αυτό που με κάνει να σηκώνομαι το πρωί είναι το γεγονός ότι, α) ναι, μπορώ να σηκωθώ, β) ξέρω ποιοι/ες είναι εκείνοι/ες που μ’ αγαπούν και γ) δεν έχω άλλη επιλογή διότι μόλις πάρει χαμπάρι ο μικρός ότι έχω ανοίξει έστω και το ένα μάτι, πετάγεται πάνω μου από τη χαρά του και μου ρίχνει το πρώτο γλωσσόλουτρο της μέρας.

Ιάσων: Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
CineStef: Δεν μπορώ να πω. Ντρέπουμαι.
[Πονηρό βλέμμα από Ιάσωνα]

Ιάσων: Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι;
CineStef: Δεν σε ξέρω τόσο καλά βρε Ιάσωνα. Ρώτα με σε μερικά χρόνια.
Αν αναφέρεσαι στον δικό μου χαρακτήρα, πολυσχιδής θα έλεγα.

Ιάσων: Ποιο είναι το βασικό σας ελάττωμα ;
CineStef: Αν δεν κόψεις το «σας», θα βρεθείς να κολυμπάς στα ανοιχτά της Φαλκονέρας. Τέλος πάντων. Το βασικό μου ελάττωμα μάλλον είναι το γεγονός ότι με πολύ κόσμο είμαι τρομερά επιεικής.

Ιάσων: Σε ποια λάθη δίνεις επιείκεια;
CineStef: Στον εγωισμό των άλλων.

Ιάσων: Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε;
CineStef:: Κάποιοι θα έλεγαν με τον Καλιγούλα. Γιατί, όμως, δεν ξέρω. Μερικές φορές όμως έχω την αίσθηση ότι φέρω την κατάρα του Πρωτομάρτυρα.

Ιάσων: Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου ήρωες σήμερα;
CineStef: Υπάρχουν ήρωες σήμερα;

Ιάσων: Ποιο είναι το αγαπημένο σου ταξίδι;
CineStef:: Δεν έχω κάνει πολλά ταξίδια, αλλά το καθένα είχε την χάρη του.

Ιάσων: Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
CineStef: Τράβα στη βιβλιοθήκη μου και ρίξε μια ματιά βρε αδερφέ! Τι να σου πω; Ο καθένας τους κάτι έχει να μου πει.

Ιάσων: Ποια αρετή προτιμάς σε έναν άνδρα;
CineStef: Το να δέχεται αυτό που είναι και να πράττει ανάλογα σαν σωστό μέλος της κοινωνίας.

Ιάσων: Ποια αρετή προτιμάς σε μια γυναίκα;
CineStef: Μου θύμισες τους στίχους της Νικολακοπούλου από τη Λυσιστράτη, «τσαχπινιά, πουτανιά και ξυράφι μυαλό».

Ιάσων: Ποιος είναι ο αγαπημένος σου συνθέτης;
CineStef: Να σε στείλω στη δισκοθήκη μου, Σωνούλη; Πάντως, οπερατικά είμαι Ροσινικός, Ντονιτσετικός, Πουτσινικός. Τείνω να είμαι Χατζιδακικός επίσης, αλλά εκτιμώ πολλούς, πολλούς άλλους και άλλες συνθέτες.

Ιάσων: To τραγούδι που σφυρίζεις στο ντους;
CineStef: Το “And I am Telling You” από το Dreamgirls. Στο ντους και στο αμάξι τείνω να γίνομαι μια χοτ μπλακ γκόσπελ μάμμα!

Ιάσων: Ποιο βιβλίο σε σημάδεψε;
CineStef: Θα αναφερθώ σε τρία. «Το Εκκρεμές του Φουκώ» του Έκο, το «The Five People You Meet in Heaven» του Mitch Albom και «Η Ωραία της Κρήτης» του Σταύρου Καρκαλέτση.

Ιάσων: Ποια ταινία σε σημάδεψε;
CineStef: Οι «Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης» του Almodòvar.

Ιάσων: Ποιος είναι ο αγαπημένος σου ζωγράφος;
CineStef: Ο Βησσαρίωνας.

Ιάσων: Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα;
CineStef: Όλα είναι, με μια ιδιαίτερη συμπάθεια στο γαλάζιο.

Ιάσων: Ποια θεωρείς τη μεγαλύτερη σου επιτυχία;
CineStef: Το γεγονός ότι ακόμα ανακαλύπτω τον εαυτό μου και τους άλλους και μαθαίνω, μαθαίνω, μαθαίνω.

Ιάσων: Ποιο είναι το αγαπημένο σου ποτό;
CineStef: Το κρασί!

Ιάσων: Για ποιο πράγμα μετάνιωσες περισσότερο;
CineStef: Σε παραπέμπω στο ανάλογο post του blog μου. Έχετε δορυφορικό Internet στην Αργώ;

Ιάσων: Τι απεχθάνεσαι περισσότερο από όλα;
CineStef: Και πάλι. Στο post.

Ιάσων: Όταν δεν γράφεις ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;
CineStef: Παρέα, παρέα, παρέα.

Ιάσων: Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;
CineStef: Μήπως να σου εκτυπώσω το «Μεταφορικό Στριπτίζ»;

Ιάσων: Σε ποια περίπτωση επιλέγεις να πεις ψέματα;
CineStef: Μόνο little white innocent lies.

Ιάσων: Ποιο είναι το μότο σου;
CineStef: Δεν έχω μότο. Αμάξι οδηγώ.

Ιάσων: Πώς θα επιθυμούσες να πεθάνεις;
CineStef: Γαλήνια και χαμογελαστά.

Ιάσων: Εάν συνέβαινε να συναντήσεις το Θεό, τι θα ήθελες να σου πει;
CineStef: «Καλωσόρισες».

Ιάσων: Σε ποια πνευματική κατάσταση είσαι αυτόν τον καιρό;
CineStef: Πλήρης ανοικοδόμηση της ζωής. Άγχος, αγωνία, αλλά και χαρά.
[παύση]

Τι; Αυτό ήταν;

Ιάσων: Ε... Ναι.

CineStef: Έχεις μαζί σου το αντηλιακό;

我丟失了我認為的我的頭腦

今晚我感覺像做瘋狂事我想要寫在漢語。
當然我不講中文只是感謝神自動譯者做奇蹟。
我是文字胡話。
不要麻煩翻譯。
我是神智不清的從疲勞。
親吻對所有!

Take 5

Κατόπιν popular demand... μεταφέρω το post αυτό από το άλλο blog γιά το αναγνωστικό μου κοινό που ζήτησε να το διαβάσει.
[Μου άρεσε αυτό, "αναγνωστικό κοινό". ]
(Τι ψώνιο, Θεέ μου!)

5 σχεδόν άσχετα μεταξύ τους φακτς για τον Στεφανίτο,
κατόπιν πρόσκλησης από τον Espressionist
και κατόπιν έμπνευσης από τον error:

ΦΑΚΤ 1
Η πρώτη λέξη που βγήκε από το στοματάκι του Στεφανίτο
όταν διένυε τον έκτο μήνα ζωής ήταν...
εμμμ...
H ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει να την επαναλάβω.
Το μόνο που θα πω είναι ότι αρχίζει με «μου» και τελειώνει με «νί» .

ΦΑΚΤ 2
Ο Στεφανίτο έχει ερωτευτεί 5 φορές μέχρι τα 42 του χρόνια.
Η πρώτη και η τέταρτη τον τσάκισαν.

ΦΑΚΤ 3
Τον Στεφανίτο τον έχουν αγαπήσει περισσότερο οι πεθερές του παρά τα παιδιά τους.

ΦΑΚΤ 4
Ο Στεφανίτο υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι όταν θα ξανακούσει
«σ’αγαπώ, σε λατρεύω, θέλω να μείνω μαζί σου για πάντα...»
κι όλα αυτά τα συναφή,
θα αστράψει μια ανάποδη σε αυτόν/ήν που θα τα ξεστομίσει
έτσι για να το θυμούνται...
(Μικρό μου Μπηλόβεντ, μη νομίζεις ότι θα αποτελέσεις την εξαίρεση)

ΦΑΚΤ 5
(Το πλέον άσχετο)
Ο Στεφανίτο λατρεύει τις θάλασσες και τον ήλιο της πατρίδας του
και δε διστάζει να τα πετάξει όλα
και να χαθεί στα μύχια τους χειμώνα καλοκαίρι.

Αυτά...

My Favourite Commercials 6

FIAT - IDEA

In my version, it would say...

CineStef... Included!!!

Εμένα μού τά'χαν πρήξει. Εσάς;

Τρέλες 2

Ένα καλοκαίρι εθεάθη ο CineStef να κυκλοφορεί στο λιμάνι των Χανίων με δυο λεπτές και ψηλές καλλονές. Η μια κατάξανθη πρασινομάτα και η άλλη μελαχρινή καστανομάτα.
Αγκαζέ κυκλοφορήσαν στο παλιό λιμάνι. Έκαναν την προμενάντ τους στον Φάρο. Ήπιαν τα σφηνάκια τους σε μπαράκι. Ήπιαν κι άλλα σφηνάκια σε γνωστό καφέ. Η ξανθιά ακούστικε να λέει «Ja! Ja!» και «smogasborg». Η μελαχρινή έλεγε κάτι τύπου, «Si, si, mi querido Esteban. Yo adoro su isla hermosa».
Κι ο Esteban, εμμμ... ο CineStef, χαμογελούσε και κερνούσε αβέρτα κουβέρτα. Τα inquiring eyes όμως τον είδαν. Και σε ταχύτητα φωτός κυκλοφόρησε η βρόμα τύπου «πάει, χάλασε το παιδί. Έγινε κι αυτό ένα καμάκι του λιμανιού. Ψώνισε τις τουρίστριες και σίγουρα θα τις ‘ντούρντισε’ και τις δυο».
Την επόμενη μέρα πήγε ο CineStef να πιει τον καφέ του μοναχούλης με το ημερολόγιο του και την πέννα του αλα μπρατσέτα. Πριν πάρει την πρώτη γουλιά, διαπίστωσε ότι ο περίγυρος τον κοίταζε με πονηριά στο βλέμμα.
«Γεια σου, ρε μάγκααααααα! Που τις βρήκες ρε σύντεκνε; Γιάντα δε τζη φερες εδώ;»
Ήταν η συνηθισμένη κουτσομπολιοπαρέα αρσενικών του καφέ.
«Αφήστε με! Αφήστε με! Είμαι εξαντλημένος,» απάντησε ο ακόμα με την τσίμπλα στο μάτι CineStef.
Τα παιδιά σεβάστηκαν την επιθυμία του. Του κέρασαν όμως τον καφέ. Τους ευχαρίστησε και συνέχισε το γράψιμο.
Τι να τους έλεγε δηλαδή; Ότι είχε βγάλει βόλτα τη θεία του και την κολλητή της γιατί είχαν μουχλιάσει στο σπίτι και τις παρακάλεσε να κάνουν μια βόλτα στο λιμάνι να πάρουν αέρα και ίσως να τις δει και κάνα πιπίνι και δουν μια άσπρη μέρα;
Ε ΠΟΤΕ!!!

ΥΓ: Τώρα ο CineStef θυμήθηκε κι άλλη μια τρέλα που έκανε σε ένα κλαμπάκι των Χανίων, αλλά δεν θα την εξιστορήσει διότι θα τον κράξει το σύμπαν και όλα τα σύμπαντα του σύμπαντος. Το μόνο που θα πει είναι ότι μετά από 2 ποτήρια κρασί, 2 τζιν τόνικ και 12 σφηνάκια κίγουι, το επόμενο πρωί ξύπνησε μια χαρά. Σαν να είχε πιει το γάλα του και να είχε κοιμηθεί νωρίς.

Τι θέλει να πει το ποιητή ή/or Like... what...?

I looked out of the office window today and realized that this little white car had parked right behind my limo.

Is, like, the Universe trying to tell me something?

Glitter And Be Gay

…και για να έχουμε καλή συνεννόηση, σε αυτή την περίπτωση το «glitter» πάει να πει «λάμπω» κι όχι το καλλυντικό και «gay» πάει να πει «ευτυχής, κεφάτος, ζωντανός».

Άρια από την οπερέτα “Candide” του Leonard Bernstein. Φόρος τιμής του συνθέτη προς τον Donizetti και το bel canto γενικά.

Με τέσσερα Μι δίεση, αρκετά Ντο και Ρε δίεση, όλα προς τα άνωθεν του πενταγράμμου.

Το γενικό νόημα του τραγουδιού είναι η πολύ απλή οικουμενική αλήθεια και νόμος της φύσης:
Ντάιαμοντζ αρ ε γκερλς μπεστ φριεντ!
Και ποιος γα... την τιμή και την αγνότητά μας μπροστά στα πανάκριβα μπιζουδάκια μας!!!

Εδώ η σούπερ υψίφωνος Natalie Dessay ερμηνεύει το Glitter and Be Gay με τον δικό της μοναδικό τρόπο.

Αφιερωμένο στη φίλη μου που ενώ πριν από 10 χρόνια της είπα ότι είναι σοπράνο, εκείνη επέμενε ότι ήταν και παραμένει μεσόφωνος. F.Y.I. μου απέδειξε ότι είχα δίκιο όταν τραγουδώντας μέσα στο αμάξι κόντεψε να σπάσει το παρμπρίζ και τα μισά τζάμια του πύργου Αθηνών.

Προσοχή... αν επιχειρήσετε να παρακολουθήσετε το βιντεάκι αυτό στο γραφείο σας εν ώρα εργασίας... χαμηλώστε την ένταση ή φορέσετε ακουστικά.
Αλλιώς η απόλυση σας θα είναι σίγουρη.
Απολαύσετε!!!

Εφη Σαρρή: Αδύνατον

Okay, there is a little story behind this one.
Ten years ago I was working for a post-production house and they assigned me the editing of a music video. Little did I know which one it was.
I was given about six hours of footage to edit. Much to my surprise, I realized that during filmimg, the playback was not recorded on the digital video.
"Oyvey," I thought in English.
"Οϊμέ," I thought in Greek.
There was only one thing I could do: Get the CD and listen to the song 150 times until it became one with my brain cells.
As a result, I could look at Efi lip-synch to the words and know exactly at what point she was at any given moment in the song.
So... after over a week of editing the video clip, it was then rendered and finalized by my colleague Tony on the Henry editing suite.
Here it is for your enjoyment.
Note: No matter what anyone says, Efi RULES!!!

Τρέλες

Πως μού’ρθε τώρα να γράψω για τρέλες που έχω κάνει στο παρελθόν, δεν γκατέω.
Σκέφτηκα να γράφω που και που και καμιά από τις αρκετές που έχω κάνει ή έχω ζήσει στο παρελθόν.
Ξεκινώ λοιπόν.
Γυρίζω πίσω στο 1989 στο μακρινό Βανκούβερ τότε που φοιτούσα στην κινηματογραφική σχολή.
Στην τάξη ήμασταν 13 άτομα. Μας είχαν πει ότι κάθε Σάββατο θα είχαμε προβολές ταινιών στην αίθουσα προβολών της σχολής. Το κλου ήταν ότι κάθε βδομάδα θα διάλεγε ένας από μας ποια ταινία θα βλέπαμε όλοι. Θα την παρουσίαζε, θα έλεγε κάποια λόγια για το έργο και θα εξηγούσε γιατί επέλεξε να δούμε τη συγκεκριμένη.
Ήρθε και η βδομάδα που έπρεπε να επιλέξω εγώ την ταινία.
Εγώ φρέσκος από το πανεπιστήμιο, είχα χιλιάδες ταινίες στο μυαλό κι ήμουν έτοιμος να τρέξω να ξεθάψω θαμμένα αριστουργήματα της μεγάλης οθόνης.
Τι σου είναι το Ντι Εν Εη όμως!
Η σκέψη μου ήταν πολύ απλή:
Είμαι ο μόνος Ευρωπαίος εκεί; Είμαι. Άρα η ταινία θα είναι ευρωπαϊκή.
Είμαι ο μοναδικός Έλληνας εκεί; Είμαι. Άρα η ταινία θα είναι από την πατρίδα.
Το δίλημμα: Ποια ταινία να δείξω σε 12 Καναδούς που δεν είχαν ιδέα από την ελληνική ποπ κουλτούρα;
Σκέφτηκα να τους δείξω την «Υπολοχαγό Νατάσα», αλλά μετά, πώς θα έκρυβα τα ζουμιά εκεί που δολοφονείται άδικα ο Ορέστης και μένει η δόλια η Νατάσα μουγκή για να καταλήξει στο Νταχάου; Είχα κι ένα image να υπερασπιστώ.
Δεύτερη επιλογή ήταν η «Μια Τρελή Τρελή Οικογένεια,» αλλά πού να το βρω αυτό στου διαόλου τη νονά.
Τώρα θα μου πείτε γιατί δεν επέλεγα κανά «Ζορμπά»;
Και νά’βλεπα την πατρίδα και να μη ζούμιζα λιγάκι; Μην ξεχνάτε... το image.
Ή τίποτα αγγελοπουλικό; Ε ποτέ!
Κατέληξα σε ένα ποιο φολκλορικό, μελωδικό κι αγαπημένο έργο... το «Ρεμπέτικο».
(Εδώ σημειώνω ότι 2 χρόνια πιο πριν, ήμουν σε μια θεατρική παράσταση στην οποία έπρεπε να παίξω με την φωνή βαριά και βραχνή. Ο σκηνοθέτης είχε την φαεινή ιδέα να με βάλει να μάθω όλο το soundtrack του Ρεμπέτικου απ’έξω και να το τραγουδάω μια φορά τη μέρα για δυο βδομάδες έτσι ώστε να πέσει η φωνή τουλάχιστον 4 τόνους. Ρωτήστε τι τράβηξε το ντους στο σπίτι και το δόλιο μου το αμάξι.)
Κι επιστρέφω στο Βανκούβερ. Πάω λοιπόν, ψάχνω και βρίσκω κόπια της ταινίας και με διαβεβαιώνουν ότι είναι υποτιτλισμένη στα αγγλικά.
Eτοιμάζω την προβολή, ξεκινάει η προβολή... πέφτουν οι τίτλοι της αρχής καθώς αρχίζει και το «Μάνα μου Ελλάς» ...και μένω κάγκελο. Υπότιτλοι ούτε για δείγμα.
Οϊμέεεεεεεεεεεεεεεε!
Ξινίζουν οι Καναδοί, ξινίζουν οι καθηγητές... Ε, όχι, λέω... εμένα δεν θα ανοίξει η καναδική γη να με καταπιεί! «Ντοντ γόρρυ, μάη ντάρλινγκς», τους λέω, «άι γουιλ μέηκ σουρ δατ γιου αντερστέντ έβερυθινγκ».
Ευτυχώς που θυμόμουν τα τραγούδια. Ευτυχώς που ήδη είχα δει την ταινία 5-6 φορές και θυμόμουν καλά τι γινόταν.
Η προβολή ξεκίνησε από την αρχή. Αυτή τη φορά, με βρήκε να στέκομαι κάτω από την οθόνη μπροστά σε όλη την τάξη και για τις επόμενες τρεις ώρες, να μεταφράζω ταυτόχρονα όλα τα λόγια των ηθοποιών και όλα τα τραγούδια...
Το τέλος της προβολής το δέχτηκα με ένα γερό χειροκρότημα και με μια φωνή, που κάποτε τενόριζε, να έχει βυθιστεί κάπου στα άδυτα του μπασοβαρύτονου, [ή αλλιώς, να έχει το μελωδικό τσιτσίρισμα τσαντισμένου τρακτέρ] αλλά με αυτό το γλυκό συναίσθημα που έχει κανείς όταν έχει καταφέρει να σώσει μια κατάσταση και για ώρες φέρει το βλέμμα που λέει στους άλλους: Try that one on for size!