Τελοσχρονιάτικες Κακίες

31 Δεκεμβρίου, 2010, σήμερα!
Στο σπίτι με άδεια! Οι περισσότερες εκκρεμότητες του '10 [εκ]πληρωμένες. Μετάφραση μεγάλη ολοκληρώθηκε και εστάλη! [Yes!]
Κι εδώ κάπου θα ξεκινήσω με τις τελευταίες μου κακίες για την χρονιά 2010 για να ξεκινήσω την επόμενη με μια καλή κουβέντα [λέω εγώ τώρα].
Τελοσχρονιάτικη κακία Νο.1
Κοιμήθηκα αργά. Ξύπνησα νωρίς; Γιατί; Ξεκίνησαν οι junior entrepreneurs πουρνό πουρνό να βαράνε τα κουδούνια για να πουν τα κάλαντα. Εντάξει, παράδοση είναι. Αλλά τα σκασμένα είναι απαραίτητο να βγουν στην καλαντότσαρκα στις 8 το πρωί; Γιατί δεν σηκώνονται στις 9, να πιουν το γαλατάκι τους, να διαβάσουν τους στοίχους των καλαντών, να κάνουν πρόβα, να ζεστάνουν τη φωνή τους; Αλλά όοοοοχι, κατευθείαν στο χρήμα! Και λέω χρήμα γιατί τα περισσότερα δεν νοιάζονται για τα κάλαντα και την παράδοση, αλλά για τα ευρώπουλα που θα 'κονομήσουν. Πείτε με κακό, αυτήν την εντύπωση έχω.
Φόρεσα τις ωτοασπίδες, έριξα το ένα από τα τρία μου μαξιλάρια πάνω στο κεφάλι και συνέχισα να ονειρεύομαι. [Δεν γράφω τι ονειρεύτηκα. Να μη σας νοιάζει! :Ρ]
Και κάπου εδώ έρχομαι στην...
Τελοσχρονιάτικη κακία Νο.2
Κράτησα κι εγώ μια παντελώς ελληνική παράδοση. Σαν βέρος Έλληνας, πήγα την τελευταία στιγμή να πάρω τα τέλη κυκλο[ε]φορίας! Τις τελευταίες μέρες, όποτε τύχαινε να ανοίξω την τιβί, τα δελτία έδειχναν κάτι ουρές ΝΑ! στις εφορίες με κόσμο αγχωμένο να αγοράσει το δικαώμα οδήγησης στους ελληνικούς δρόμους. Λύσσα λέμε! Ατελείωτες ουρές, διαμαρτυρίες, καυγάδες και νααααα τα συνεργία των καναλιών. Κι αναρωτιούμαι τώρα, εγώ πήγα στην τράπεζα κάτω από το σπίτι, περίμενα 3 λεπτά και σε 5 είχα το συμπαθητικό αυτό σηματάκι στα χέρια μου. Όλοι αυτοί στις ουρές στην εφορία δεν έχουν μια τράπεζα κάπου κοντά τους να πάνε να ξεμπερδέψουν με το σήμα; Είμεθα εθνικώς γιαχού;
Φτάνω λοιπόν στο ταμείο. Ο πολύ ευδιάθετος και συμπαθητικός κυριούλης εκεί, μετά από ανταλλαγή ευχών, με εξυπηρέτησε. Και καθώς μετρούσε τα €120 που του έσκασα για το σήμα, ξαφνικά ήρθε η Τελοσχρονιάτικη Κακία Νο.1 να με στοιχειώσει!!!
Τα αυτιά μου δέχτηκαν αυτό το υψηλής συχνότητας ντίνγκι-ντίνγκι που κάνουν τα τρίγωνα! [τα μεταλλικά, όχι τα Σαλονικιώτικα!] Πιτσιρικάς τριγωνοφέρων και κοκοφωνίξ, με διάθεση είσπραξης είχε εισβάλει στην τράπεζα και στην καλή μας διάθεση. Ξεκίνησε τα πρωτοχρονιάτικά κάλαντα σε εκδοχή πιτσιρικά τριγωνοφέροντος και κακοφωνίξοντος:
Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
σ' εισ' αρχόντισσα κυρί-ι-ι-ι-α-α-ααα!
Άγιος Βασίλης έρχεται
Ψηλή μου δεντρολιβανιά-α-α-α-α!
Με κοίταξε ο κυριούλης και, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, ξεστόμισε ένα απογοήτευσης κι απόγνωσης "ω, Παναγιά μου!" Συμφώνησα απόλυτα μαζί του.
Μα πάνε καλά τα μικρά; Μας δουλεύουν κανονικότατα ΚΑΙ αυτά; Πάε χρυσό μου να μάθεις τα λόγια! Κάνε μια γαργάρα με ένα-δυο ωμά αυγά να ανοίξει η φωνή! Σε ίδρυμα με λεφτά ήρθες, λεφτά που ήρθες να εισπράξεις! Αν είναι να την κάνεις τη δουλειά, κάνε την σωστά τουλάχιστον. Εγώ και οι υπόλοιποι στην τράπεζα σε τι σου φταίξαμε;;;;;
Έφυγα τρέχοντας.
Νομίζω ότι 2 τελοσχρονιάτικες κακίες φτάνουν για τώρα. Αν πάρει μπρος το αμάξι και μιας και τα τελευταία χρόνια ο ασπρομουσάτος ταρανδοκινούμενος παππούλης με έχει χ...[μπηπ]...σμένο κανονικότατα, θα πάω να μου αγοράσω το δωράκι μου χωρίς να έχω το άγχος του αν θα το βρω κάτω από το δέντρο αύριο. Από την άλλη σιγά να μην περνούσα το '10 being εξαναγκαστικά a good boy, για να μου φέρει εκείνος δώρο! Πριτς! [Τελοσχρονιάτικη Κακία Νο.3 ίσως;]

Καλή χρονιά και τα μάτια σας 11!

Still Alive and Kicking και "Σκότωσα τη Μητέρα Μου."

Hello my dear fellow boggakia and bloggitses!

Ξέρω ότι με χάσατε εδώ και καιρό, αλλά έτσι είμαστε εμείς οι καριερίστες. [Τρομάρα μας!]
Εδώ κι ενάμιση χρόνο έχουν γίνει πολλά, και καλά, αλλά και άσχημα. Περισσότερα καλά θα έλεγα.
Σε γενικές γραμμές έχει πέσει δουλειά, πολλή δουλειά.
Τον τελευταίο καιρό ασχολούμαι με την ταινία "Σκότωσα τη Μητέρα μου." Και αν δεν την έχετε ακουστά, δεν έχει καμία σχέση με δολοφονία μητρός. Το τρέιλερ μπορείτε να το δείτε εδώ.
Το σενάριο το έγραψε ο Xavier Dolan στα 16 του και μέχρι τα 19 του, βρήκε τον εαυτό του να παίρνει πολλαπλά βραβεία στις Κάννες, στο Βέλγιο, στη Μόσχα και δεν θυμάμαι σε πόσα άλλα φεστιβάλ.
Η μετάφραση ήταν παλούκι. Ομιλούν Γαλλικά, αλλά Γαλλικά Κεμπεκουά, καθώς η ταινία είναι από τον γαλλόφωνο Καναδά. Με 900+ υπίτιτλους, ήταν άθλος.
Το καλοκαίρι προβλήθηκε στη Γαλλία με γαλλικούς υπότιτλους! Παρεμπιπτόντως, είναι και η επίσημη συμμετοχή του Καναδά για το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας 2010.
Η πρώτη προβολή στην Ελλάδα θα γίνει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη και στις αίθουσες στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα βγει τον Δεκέμβρη 2009.
Την συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Αυτά για τώρα. Μόλις μπορέσω θα σας πω κι άλλα!
Προς το παρόν, α τούτ α λουρ!
CineStef

Status: CineStef is...

Προχθές σκεφτόμουν αν θα έπρεπε να πάθω υπαρξιακή κρίση ή όχι.

Μετά από ένα γερό γκρουπ θέραπυ με εκλεκτά φιλαράκια στο μουροτεφτέρι, αποφάσισα να μην.
Έκανα κάτι άλλο όμως.
Παρατήρησα την "κατάσταση," ή στα ξένα, "status," των φίλων μου εκεί.
Ένιωσα ένα περίεργο συναίσθημα.
Ήταν κάτι σαν να ήμουν αόρατος και επισκεπτόμουν τον καθένα φίλο και την καθεμιά φίλη και τους/τις πετύχαινα καθώς εκείνη τη στιγμή έκαναν ή αισθανόταν κάτι, οτιδήποτε και να ήταν αυτό.
Το παράξενο είναι ότι οι επισκέψεις αυτές ήταν σαν να έγιναν όλες την ίδια στιγμή, και αυτό μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Δεν θα το αναλύσω... απλά συνειδητοποιεί κανείς ότι ζει σε μια μορφή τις "ζωές των άλλων."
Τα πόσα γίνονται ταυτόχρονα πέρα από τον καθένα μας...
Κουτσομπολιό;
Ηδονοβλεψία;
Ηδονο-ανάγνωση;
Ή απλά συνύπαρξη σε μια διάσταση
που θα μπορούσε κανείς

να την αποκαλέσει...

"Ζωή;"

Νίκος: Θα αποδράσω.
Πάνος: Είσαι παιδί μου πειρασμός.
George: Enjoyed his alumni reunion at...
Φωτεινή: Να σε χαίρομαι.
Adrodite: Is wanting to start a petition.
Kostas: Is on the air.
Γιάννης: Και η Παρασκευή, μέρα βροχερή. Κλαίει κι ο Θεός που είμαι μοναχός. (όχι καλόγερος)
Σταύρος: ...is bored. Do something!
Δημήτρης: Εις το γραφείο της σύνθεσης και με μυαλό της αποσύνθεσης.
Μπέτι: Δώστε αγάπη και θα την λάβετε πίσω.
Πάνος: Χαλαρώνω!!!!
Χρύσα: Σ'ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.
Μάνος: Σ'εκδικήθηκα. Τον εαυτό μου σκότωσα μα σ'εκδικήθηκα!
Χρήστος: Βάζουμε χέρια στις τσέπες και φτάνουν στα παπούτσια!
Μαργαρίτα: Σκασμένη...
Ινές: Is studying as always.
Cleopatra: ...is lonely and tired.
Jimmy: Αναρωτιέμαι γιατί όλοι αποφασίζουν να βγουν στους δρόμους με το αυτοκίνητο όταν κυκλοφορώ.
Blue: Is listening to the radio.
Σάκης: Has already thought about leaving the town.
Στέφανος: Ιs watching the calm before the storm.
Νάσσος: Μην του μιλάτε του παιδιού.
Σοφία: Η κατάσταση είναι W.C.
Chris: Is pre-packing :(
Caterina: Got her book from Barnes & Noble and is happy. :)
Σταύρος: Ψάξε με κι εσύ.
Nicholas: Is breaking grounds.
Κωνσταντίνος: Δεν ακούω κανέναν!!!
Πάνος: Πίνω καφεδάκι.
Afrodite: Is drowning herself in coffee and prepping up for another long day.
Chris: MacBook Day! MacBook Day! MacBook Day!
Γαβριήλ: Άντε να φύγει και αυτή η βδομάδα. Άντε!
Σάκης: I just can't wait till Saturday!
Γιάννης: Όχι άλλα νοσοκομεία... έγκωσα πια...!!! Πάμε γι'άλλα!!!
Nicholas: Thinks time is moving way too slow right now...
Αλεξάνδρα: Στρώνω μουρίτσα για το βράδυ. Ησυχία παρακαλώ.
Rena: Has a broken computer but not a broken spirit.
Λάμπρος: Βαρέθηκα! Λέω να σχολάσω για σήμερα.
Νίκος: I'm trying to find out how much money I need to retire.
Δημήτρης: You are beautiful... I love you...
Ελισάβετ: Μα τι όνειρα βλέπω, Θεέεεεεεεεεε μου!!!
Paolo: Ma allora... Rapitori seriali non mi avrete!!!!!
Δήμητρα: Is a little confused.
Αλέξανδρος: Is ready for the party...
Δημήτρης: Ne me quitte pas, il faut oublier...
Λία: Είναι πάρα πολύ στεναχωρημένη. Φρούδες ελπίδες!!!!!!!!
Megan: Has gout and it is the most painful pain she has ever pained.
Χρήστος: Θέλω την Πετρούλα στο κρεβάτι μου!!!
Clay: Needs to offload some of his toxic assets.
Όλια: ...is.
Νίκος: Is eating μια φοβερή χορτόπιτα που έφτιαξε μόνος του.
Κωνσταντίνος: Μια ωραία πεταλούδα! Μια ωραία πεταλούδα, στα τσιμέντα τριγυρνά...

CineStef: Is realizing that he is not alone!

Ο Έρωτας στην Μεγαλούπολη... [και πάλι]

...αλλά αυτήν την φορά,

από την μαγευτική...
MAYA

Ο Έρωτας στην Μεγαλούπολη...

Κι εκεί που αναρωτιόμουν αν εντέλει θα τραγουδήσει κανείς για τον Έρωτα και την Μοναξιά σε αυτήν την αγαπημένη τερατούπολη, έφτασε στα χέρια μου
[και στα αυτιά μου]
το νέο έργο του Δημήτρη Μαραμή,
"Σκηνές από βουβή ταινία,"
με στίχους του Σωτήρη Τριβιζά.

Δεν θα γράψω κριτική... ούτε περιγραφές θα κάνω. Το κάθε κομμάτι για μένα μοναδικό.
Μερικά δείγματα εδώ.

Έγραψα στον συνθέτη: ... "ακούω το CD καθώς κοιτώ την πόλη από το μπαλκόνι και βλέπω τους χαμένους έρωτες να παραπλανιούνται στις λεωφόρους και στα σοκάκια της. Έρωτες και αγάπες που έληξαν ή που να μην ολοκληρώθηκαν ποτέ και άλλοι που ζουν στα όνειρα και μόνο.
Και αυτή η βασανιστική γλύκα της μοναξιάς..."

Το πρώτο τραγούδι του έργου αυτού το βρήκα στο youtube...

...και το αφιερώνω στην Γλαρένια μου, στην Αλεξάνδρα, στον Γιάννη, στην Στέλλα, στην Μάγια, στον Esspresionist, στον Σπύρο, στον Άξονα, στον Αλέξανδρο, τον Νίκο, στον Άγγελο Σπύρου, στον Θωμά, στον Mahler και στον αγαπημένο G for George, στον Γαβριήλ και σε όλους όσους πιστεύουν ότι η μουσική, οι μουσικοί, οι στιχουργοί και οι ερμηνευτές βρίσκουν αυτόν τον μοναδικό τρόπο να μας γαργαλήσουν την ψυχή και... δεν λέω τίποτε άλλο.
Απολαύστε...

Έχει Πανσέληνο Απόψε...

"Νύχτα βεγγαλική φαιδρύνει
τους θορύβους της Αθήνας
όπου σπιθίζουν ίμεροι
κι αεράκι σαλεύει
τις φυλλωσιές απ' τα όνειρα."
---- Νίκος Καρούζος

Αφιερωμένη σε όλους και όλες
που θα στρέψουν απόψε το βλέμμα προς τον ουρανό...

Ανοιχτή Γλαροεπιστολή

Μετά από την υπέροχη ανάρτηση της e-sister μου, Γλαρένιας, της αφιερώνω την αρχή του μοναδικού αυτού βιβλίου του Ρίτσαρντ Μπαχ... εκ του οποίου τις έννοιες είμαι σίγουρος ότι τις εφαρμόζει. Γιατί, όπως λέει και παρακάτω... δεν έχει σημασία η τροφή, αλλά η πτήση η ίδια. Άλλωστε, πώς θα κατάφερνε να φτιάξει το γλαροπουλαίικο, να υιοθετήσει e-γιους και τον e-brother της [εγώ είμαι αυτός! ] και να προλαβαίνει να μας χαρίζει τις μοναδικές αναρτήσεις της και την μπλογκοπαρέα της;It was morning, and the new sun sparkled gold across the ripples of a

gentle sea. A mile from shore a fishing boat chummed the water. and the
word for Breakfast Flock flashed through the air, till a crowd of a
thousand seagulls came to dodge and fight for bits of food. It was another
busy day beginning.
But way off alone, out by himself beyond boat and shore, Jonathan
Livingston Seagull was practicing. A hundred feet in the sky he lowered
his webbed feet, lifted his beak, and strained to hold a painful hard
twisting curve through his wings. The curve meant that he would fly
slowly, and now he slowed until the wind was a whisper in his face, until
the ocean stood still beneath him. He narrowed his eyes in fierce
concentration, held his breath, forced one... single... more... inch...
of... curve... Then his featliers ruffled, he stalled and fell.
Seagulls, as you know, never falter, never stall. To stall in the air
is for them disgrace and it is dishonor.
But Jonathan Livingston Seagull, unashamed, stretching his wings
again in that trembling hard curve - slowing, slowing, and stalling once
more - was no ordinary bird.
Most gulls don't bother to learn more than the simplest facts of
flight - how to get from shore to food and back again. For most gulls, it
is not flying that matters, but eating. For this gull, though, it was not
eating that mattered, but flight. More than anything else. Jonathan
Livingston Seagull loved to fly.
This kind of thinking, he found, is not the way to make one's self
popular with other birds. Even his parents were dismayed as Jonathan spent
whole days alone, making hundreds of low-level glides, experimenting.
Richard Bach. Jonathan Livingston Seagull

Πήρα ωστόσο μια ανάσα προς τον βορρά και έμαθα ότι ο Ιωνάθαν εθεάθη πριν 3 χρόνια στην Χαλκιδική! Με την παρουσία του, μας έμαθε ότι ο καθένας μας είναι ήδη ένας γλάρος από μόνος του, αρκεί να τεντώσει τα φτερά του, να απογειωθεί, να γίνει ένα με τον άνεμο, τα σύννεφα και τον ουρανό... κι ας ξέρει ότι μπορεί να γκρεμοτσακιστεί στην προσπάθεια... ενώ ταυτόχρονα, ποσώς τον ενδιαφέρει αυτό...

Το Πάνθεον του Μπλογκολύμπου μου...

Μιας και αυτές τις μέρες περνάμε μια τάση στριπτίζ ψυχής και καρδιάς... είπα να αναρτήσω [αποκαλύψω] [περιγράψω] κι εγώ το δικό μου Πάνθεον εδώ, σ'αυτό το μπλογκοχωριό της μπλογκόσφαιρας.
Ξεκινώ με τις κυρίες διότι πάντα, μα πάντα, ασπάζομαι τη φράση "ladies first."

ΟΙ ΠΑΝΘΕΕΣ:

Η Αλεξάνδρα, η "κουμπάρα μου," που γελάει μαζί μου, ακούει την γκρίνια μου, μού τα χώνει κανονικά και πάντα έχει δίκιο, που είναι επαναστάτρια, συγκροτημένη, ερωτευμένη και πολλά πολλά πολλά πολλά άλλα. Επίσης μου λέει συνεχώς πόσο κούκλος είμαι που σχεδόν το έχω πιστέψει και σε λίγο θα το πάρω και πάνω μου. :Ρ ...και το πιο σημαντικό... θα το πει το "σ'αγαπώ" και θα το εννοεί!

Η Γλαρένια, που με τον δικό της τρόπο έβγαλε το δελφίνι από μέσα μου...

Η Έλενα, που μου χαρίζει φιλιά, φιλία και ανησυχεί μονίμως για τις ώρες που περνώ στην δουλειά... Η Έλενα που με μάγεψε όταν μου μίλησε με εκείνη την υπέροχη νοτιοαφρικανική προφορά της... και για τον Puccini... που μου τραγουδά πάντα πριν πει "καληνύχτα."

Η Σοφία, γιατί είναι η Britannica της όπερας, έχει κίλλερ γροθιά, και λατρεύει τα αιλουροειδή της.

Υπάρχουν κι άλλες... ξέρετε εσείς ποιες είστε...

ΟΙ ΠΑΝΘΕΟΙ:

Ο Ευάγγελος, για τις πιο ευρηματικές διακοσμητικές του εκφράσεις που τις αντλεί αστείρευτα εδώ και πολλά χρόνια... Ο Ευάγγελος, που μου έχει κάνει τόσα μελωδικά δώρα...
...που εξαιτίας του βρίσκομαι εγώ εδώ... και γι'αυτό τον λόγο δεν του χρεώνω το γεγονός ότι λατρεύει περισσότερο τον Σινεντόγκ. Ο Ευάγγελος που τόσα χρόνια τώρα, σε όποια χώρα και να βρίσκεται... θα τηλεφωνήσει και θα μου χαϊδέψει τα αυτιά με την παιχνιδιάρικη και αλέγρα φωνή του.

Ο Γιάννης ο Φιλιππίδης. Γιατί είναι ο Γιάννης ο Φιλιππίδης και αυτό τα λέει ΟΛΑ!

Ο Άγγελος ο Σπύρου... για τον οποίο θα έδινα τα πάντα να τον ακούσω στο πιάνο του ένα σούρουπο δίπλα στη θάλασσα. Γιατί με έκανε να κολυμπήσω σε νυχτερινούς ωκεανούς, σε αστραφτερούς ουρανούς.. και ας είναι όπως λέει "ερασιτέχνης."

Ο Θωμάς, που μου πήρε συνέντευξη στο κατάστρωμα της Αργώ.

Οι Νανάκος και Λέννυ, για το χιούμορ τους και το γέλιο, γέλιο, γέλιο...

Ο Γ για Γιώργος, ο οποίος ζει ό,τι "κουφό" έχω ζήσει κι εγώ.

Ο ΣΝικόλας, για τη σχέση που έχει με τα μπισκότα των αερογραμμών, για τον τρόπο που μαγειρεύει την σοκολάτα, κι επειδή ξέρει πως να φωτογραφίσει σωστά τις τσούχτρες το καλοκαίρι.

Ο Νίκος, που τον γνώρισα νήπιο στην παραλία και μου μαθαίνει πώς να πετώ κοντά στον ήλιο χωρίς να λιώνουν τα φτερά μου.

Ο Αλέξανδρος, που θα έκανε ακόμα και τον Χένρυ Μίλλερ να κοκκινίσει.

Υπάρχουν κι άλλοι... ξέρετε εσείς ποιοι είστε...

Υπάρχει και το Προσωπικό μου Πάνθεον... το οποίο για την ώρα θα παραμείνει... προσωπικό...

Σήμερα...

...ανακάλυψα...

...τον...

...μαγευτικό...

...φωτογράφο...

André Kertész

Για την Γλαρένια...

Μετά από το άκρως συγκινητικό ποστ της Γλαρένιας, της αφιερώνω την φωτό αυτή που τράβηξα πριν κάτι μέρες, με ευχές να είναι πάντα καλά και να χαίρεται όλα της τα παιδιά! [Και τον Γλάρο της εννοείται!]

And the Award for Best Post of 7-7-7 goes to...

Για να διαβάσετε ένα από τα πιο όμορφα post που έχουν γραφτεί τον τελευταίο καιρό από ένα από τα καλύτερα παιδιά, πατήστε...

ΕΔΩ!!!

Καλό Μήνα! - Happy New July!

As the new month was preparing to start,
a bright red moon was shining in the sky.

And I am telling you...

Ότι και να πω για αυτή τη σκηνή θα είναι λίγο.
Φωτογραφία; Σκηνοθεσία; Μονταζ;
Ενορχήστρωση; Στίχοι;
Και μια Jennifer Hudson που τα δίνει όλα βγάζοντας από τα μύχια όλόκληρης της ύπαρξής της τον έρωτα, τον πόνο και την απογοήτευση για τον άντρα αυτό, που μόνο στους μονόλογους της Μήδειας είδα κάτι ανάλογο...
Εκείνο το ένα δέκατο του δευτερολέπτου που βγάζει την κραυγή καθώς μας χτυπά η λάμψη του προβολέα από πίσω... αποθέωση.
Δείτε το.
Απολαύστε το! Απολαύστε το! Απολαύστε το!

Αφιερωμένο στον zouki!

Ξημερώνει Κυριακή

Πριν από λίγη ώρα, το χάραμα της μέρας με βρήκε να χαζεύω την πόλη από την ταράτσα του Εύδοξου. Καθώς γύριζα σπίτι από τον περιφερειακό Γαλατσίου, στάθηκα για να ατενίσω την πόλη από ψηλά για λίγο ακόμα.

Μερικές φορές η Αττική μου φαντάζει το ομορφότερο μέρος του κόσμου.

Το Καλοκαίρι

Άπ' τό κανάλι οι πάσσαρες μέ τ' άπλωτά πανιά
γυρίζουν πρίμα,
μάς φέρνουν τά ζακυθιανά λουλούδια τ' άκριβά,
τό πέρασμά τους γλύκανε κ' έσένα, πικρό κύμα!

Καί πιό καλοπιθύμητα καί πιό φανταχτερά
κι άπό τά κρίνα,
πάσσαρες γοργοσάλευτες, μέ τ' άσπρα σας φτερά,
μάς φέρνετε τ' άγόρια μας άπ' τή μεγάλη Άθήνα.

Kι άνοίχτε, λιακωτά, χλωρά, φουντώστε, πασκαλιές του
πόθου ή σκόλη·

καί σείστε τά μαντήλια σας άνάερα, λιγερές·

παραμονεύουν οί ερωτες έτοιμαστήτε, μώλοι,

τό καλοκαίρι μύρισε' προσμένουν οί άμμουδιές
καί τά πρυάρια,

πρίν έμπης, άθεη χειμωνιά, νά γίνουν έκκλησιές·

οί έρωτεμένοι λειτουργοί καί τά φιλιά τροπάρια.

Κωστής Παλαμάς, 1909

*Μετά από ένα πανέμορφο περίπατο αυτό το βροχερό απόγεμα του Μάη, με βρήκα να αναζητώ τις λιακάδες και τις θάλασσες του καλοκαιριού. Πηγαίνω για μια μίνι χειμέρια νάρκη με την ελπίδα ότι όταν ξυπνήσω θα έχει έρθει η αγαπημένη μου εποχή...

A Prayer in E-flat major...

The long and winding road
That leads to your door
Will never disappear
I've seen that road before
It always leads me here
Lead me to you door

The wild and windy night
That the rain washed away
Has left a pool of tears
Crying for the day
Why leave me standing here
Let me know the way

Many times I've been alone
And many times I've cried
Any way youll never know
The many ways I've tried
But still they lead me back

To the long winding road
You left me standing here
A long long time ago
Dont leave me waiting here
Lead me to your door

But still they lead me back
To the long winding road
You left me standing here
A long long time ago
Dont leave me waiting here
Lead me to your door...

Paul McCartney, The Beatles
18 violins, 4 violas, 4 cellos, 3 trumpets, 3 trombones, 2 guitars, choir...

Yet, I die for that harp at the end...

Merci beaucoup mon chéri!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κολλητό μου, κι επίτιμο αναγνώστη του Τικλ, ο οποίος κάθισε και διάβασε σχεδόν όλο το μπλόγγι μου απόψε και μόνο που δεν του βγήκαν τα μάτια.

Αύριο θα παραλάβεις ένα κουτί γεμάτο κολλύρια για τον κόπο και την υπομονή σου!

Σε mercώ!!!

Νίκος Περάκης

Φορώντας κατάσαρκα τις λέξεις...

Διαβάστε τον.

Aggelos Spyrou ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ: Η Λογοκρισία κι ο Φράχτης

Aggelos Spyrou
ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ: Η Λογοκρισία κι ο Φράχτης

"Ίσως γιατί αγαπώ τ'άλογα."

Dedicated to The Cuz, Jade Dew and our "Centurion."

Είτε είναι Πόλεμος
Είτε Συνθηκολόγηση
Είτε έχει να κάνει με ένα Λευκό Άτι
Είτε για τα μακριά ξανθά Μαλλιά μιας Καλλονής
Είτε για τον Ψηλό μελαχρινό Εκατόνταρχο
Είτε για τον Έρωτα με φόντο το Ηλιοβασίλεμα
Η Ψυχή δεν κάνει Διακρίσεις
Το Συναίσθημα παραμένει το Ίδιο...
..........................................................Επ’ Άπειρον


"Υπολοχαγός Νατάσα" 1971
Φίνος Φίλμς
Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμηχαήλ
Σκηνοθεσία: Νίκος Φώσκολος