Του Αγίου Βαλεντίνου ανήμερα

14 Φλεβάρη σήμερα και ο Καθολικός κόσμος εορτάζει τον αγαπητό άγιο! Ο καπιταλιστικός κόσμος εορτάζει το πορτοφόλι, τις πιστωτικές και το όποιο αντικείμενο του πόθου του. Δεν θα το αναλύσω... τα ξέρουμε αυτά.

Θυμάμαι μικρός στο σχολείο στο εξωτερικό που αγοράζαμε διάφορες καρτούλες και καρδούλες που έγραφαν "Βe my Valentine", "I love you" και τα λοιπά ζαχαροειδή που εκφράζουμε αυτή τη μέρα.

Ποτέ δεν μπορούσα να το καταλάβω αυτό. Δεν ξέραμε γιατί το κάναμε στα 9 ή στα 10 μας χρόνια. Ίσως γιατί με το ντε και καλά κάποιοι ήθελαν να μας εγκεφαλοπλύσουν ότι επιβάλλεται να είσαι ερωτευμένος και να έχεις κάποιον/α ερωτευμένο/η μαζί σου. [Λες και σ'αυτή την ηλικία, θα έβγαινες ραντεβού και θα έκανες παθιασμένο σεξέρωτα με το ταίρι σου.] Ένυγουεη...

Στην εφηβεία όμως, αυτά άλλαξαν. Δεν χρειαζόταν οι καρτούλες και τα λοιπά cupidοειδή. Ήδη είχες κάποιο φλερτ ή κάποια συμπάθεια, κι αν ήσουν ένα από τα ανήσυχα πνεύματα [σώματα] και τυχερός/η μπορεί και να έκανες σεξέρωτα μετά από κάνα ραντεβουδάκι... Άντε ένα απλό, ζουμερό μπαλαμούτιασμα στο σινεμά ή πίσω από τις κερκίδες στο γήπεδο.

Όπως και νά'ναι... όλες οι αφορμές εορτής είναι καλοδεχούμενες!

Γι αυτό κι εγώ θα ευχηθώ αν είσαι ερωτευμένος/η με:

το ταίρι σου
το φλερτ σου
τον/την σύζυγο σου
τον Μικ Τζάγκερ
τη σοκολάτα [κατα προτίμηση ΙΟΝ Αμυγδάλου]
τον σκύλο σου
τη γάτα σου
το iPhone σου
ή με οτιδήποτε σου κάνει τη ραχοκοκκαλιά να δονείται ηδονικά...
να το γιορτάζεις με όποιο τρόπο αγαπάς.

Εγώ προσωπικά δεν προτιμώ τη Γιορτή των Ερωτευμένων της 14ης του Φλεβάρη.

Προτιμώ τη Γιορτή των Αγαπημένων των 1ης Γενάρη με 31ης Δεκέμβρη.

KABULI KID - Ειδική Προβολή για το παιδί που χάθηκε

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ “KABULI KID” ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΦΙΛΙΠ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010, ΩΡΕΣ: 18:30, 20:30, 22:30, ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ.

Την Κυριακή 28 Μαρτίου το βράδυ, μια μητέρα περνούσε με τα παιδιά της από το σημείο που εξερράγη άλλη μια βόμβα στην Αθήνα. Αυτή τη φορά ήταν στα Πατήσια. Ο γιος της, 15 χρόνων, σκοτώθηκε, διαμελίστηκε. Η κόρη, 10 ετών τραυματίστηκε, τυφλώθηκε. Η μάνα δεν φέρει τραύματα στο σώμα της. Αυτή τη φορά, τα θύματα ήταν Αφγανοί πρόσφυγες.

Η συζήτηση στο facebook, ο θυμός κι η ντροπή μας για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, κατέληξε στην απόφασή μας να ζητήσουμε μια έμπρακτη συγγνώμη, σαν Έλληνες πολίτες, από τους ανθρώπους που η ελπίδα τους για μια καλύτερη ζωή, έγινε θάνατος, αναπηρία και απώλεια. Η σύνθεση των απόψεων και των ιδεών που διατυπώθηκαν , χάρις στα Νέα Μέσα και τη δυναμική τους, οδήγησε στη διοργάνωση μιας εκδήλωσης που κύριο στόχο έχει να αναδείξει έμπρακτα αξίες όπως αυτές της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης.

Την Παρασκευή 9 Απριλίου 2010, στον κινηματογράφο ΦΙΛΙΠ (οδός Θάσου 11 , τηλ: 210-8612476) θα προβάλλουμε την ταινία KABULI KID σε τρεις παραστάσεις 6:30μμ, 8:30μμ και 10:30μμ. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη. Θα είμαστε εκεί όλοι όσοι συμπονούμε εκείνους που γίνονται, ξαφνικά, αποτροπιαστικές πρωτοσέλιδες ειδήσεις. Όσοι καταδικάζουμε την τυφλή βία και τους πολέμους που εξαθλιώνουν και ξεσπιτώνουν τους λαούς.

Όποιος επιθυμεί, θα μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά στο ποσό που συγκεντρώνουμε σαν μια υλική συμπαράσταση στην οικογένεια της κυρίας Ζάχρα Νατζαφί.

Η ταινία και ο κινηματογράφος προσφέρονται, αντίστοιχα, από τις εταιρείες ΠΕΓΚΥ ΚΑΡΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ- P.C.V. A.E.  και ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ, ανοίγοντας μια συμβολική αγκαλιά στους πάσχοντες συνανθρώπους μας.

Αυτήν την αληθινή αγκαλιά ανοίγουμε, όλοι μαζί, απλά και ανθρώπινα , ελπίζοντας στη μαζική συμμετοχή των πολιτών.

Λίγα λόγια για την ταινία

KABULI KID ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ, Μια ταινία P.C.V. A.E.

Πώς τα βγάζεις πέρα όταν βρίσκεσαι μόνος σ’ ένα ταξί στους δρόμους της Καμπούλ, και είσαι μόλις 6 μηνών άνθρωπος?

Σκηνοθεσία: Barmak Akram

Σενάριο: Barmak Akram & Jean Claude Carriere

Ηθοποιοί: Hadji Gul, Valery Shatz, Helena Alam

Μουσική: Barmak Akram

Διάρκεια: 97’ 

Υπόθεση

Καμπούλ σήμερα. Η πόλη πασχίζει να συνέλθει μετά από 25 χρόνια πολέμου. Στο ταξί του Κάλεντ μπαίνει μια γυναίκα με το μωρό της. Το πρόσωπό της είναι κρυμμένο πίσω από τη μπούργκα. Παζαρεύουν την τιμή, τα βρίσκουν, φτάνουν στον προορισμό της, πληρώνει, φεύγει. Ο επόμενος πελάτης, βρίσκει στο πίσω κάθισμα το μωρό, παρατημένο. Παρατάει ο Κάλεντ το ταξί και τρέχει να την προλάβει, με το μωρό στα χέρια. Εκείνη έχει χαθεί ανάμεσα στο πλήθος και στις μπουργκοφόρες συμπατριώτισσές της. Μένει σύξυλος μ’ ένα αρσενικό μωράκι έξι μηνών. Ρωτά φίλους και γνωστούς τι πρέπει να κάνει. Πηγαίνει πίσω στο σημείο απ’ όπου την παρέλαβε. Μάταια. Πηγαίνει στην Αστυνομία, σε Ιδρύματα, στα τηλεοπτικά κανάλια. Μάταια. Η μάνα είναι εξαφανισμένη, κι αυτός, ένας μεροκαματιάρης ταξιτζής με γυναίκα και τρεις κόρες, νιώθει υπεύθυνος για αυτό το εξάμηνο αγοράκι.

Μια χαοτική, αστεία, περιπλάνηση σε μια πόλη που προσπαθεί να επιβιώσει, να συνεχίσει να ζει. Αιχμηρή, πλούσια σε δράση και συναισθήματα, η ανατρεπτική κωμωδία του Μπάρμακ Ακράμ, είναι ένα μοναδικό στο είδος του πορτραίτο της συναισθηματικής αφύπνισης ενός άντρα σε μια πόλη η οποία επιστρέφει στους τρελούς ρυθμούς της ζωής μετά από 25 χρόνια βίαιων συγκρούσεων.

Status: CineStef is...

Προχθές σκεφτόμουν αν θα έπρεπε να πάθω υπαρξιακή κρίση ή όχι.

Μετά από ένα γερό γκρουπ θέραπυ με εκλεκτά φιλαράκια στο μουροτεφτέρι, αποφάσισα να μην.
Έκανα κάτι άλλο όμως.
Παρατήρησα την "κατάσταση," ή στα ξένα, "status," των φίλων μου εκεί.
Ένιωσα ένα περίεργο συναίσθημα.
Ήταν κάτι σαν να ήμουν αόρατος και επισκεπτόμουν τον καθένα φίλο και την καθεμιά φίλη και τους/τις πετύχαινα καθώς εκείνη τη στιγμή έκαναν ή αισθανόταν κάτι, οτιδήποτε και να ήταν αυτό.
Το παράξενο είναι ότι οι επισκέψεις αυτές ήταν σαν να έγιναν όλες την ίδια στιγμή, και αυτό μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Δεν θα το αναλύσω... απλά συνειδητοποιεί κανείς ότι ζει σε μια μορφή τις "ζωές των άλλων."
Τα πόσα γίνονται ταυτόχρονα πέρα από τον καθένα μας...
Κουτσομπολιό;
Ηδονοβλεψία;
Ηδονο-ανάγνωση;
Ή απλά συνύπαρξη σε μια διάσταση
που θα μπορούσε κανείς

να την αποκαλέσει...

"Ζωή;"

Νίκος: Θα αποδράσω.
Πάνος: Είσαι παιδί μου πειρασμός.
George: Enjoyed his alumni reunion at...
Φωτεινή: Να σε χαίρομαι.
Adrodite: Is wanting to start a petition.
Kostas: Is on the air.
Γιάννης: Και η Παρασκευή, μέρα βροχερή. Κλαίει κι ο Θεός που είμαι μοναχός. (όχι καλόγερος)
Σταύρος: ...is bored. Do something!
Δημήτρης: Εις το γραφείο της σύνθεσης και με μυαλό της αποσύνθεσης.
Μπέτι: Δώστε αγάπη και θα την λάβετε πίσω.
Πάνος: Χαλαρώνω!!!!
Χρύσα: Σ'ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.
Μάνος: Σ'εκδικήθηκα. Τον εαυτό μου σκότωσα μα σ'εκδικήθηκα!
Χρήστος: Βάζουμε χέρια στις τσέπες και φτάνουν στα παπούτσια!
Μαργαρίτα: Σκασμένη...
Ινές: Is studying as always.
Cleopatra: ...is lonely and tired.
Jimmy: Αναρωτιέμαι γιατί όλοι αποφασίζουν να βγουν στους δρόμους με το αυτοκίνητο όταν κυκλοφορώ.
Blue: Is listening to the radio.
Σάκης: Has already thought about leaving the town.
Στέφανος: Ιs watching the calm before the storm.
Νάσσος: Μην του μιλάτε του παιδιού.
Σοφία: Η κατάσταση είναι W.C.
Chris: Is pre-packing :(
Caterina: Got her book from Barnes & Noble and is happy. :)
Σταύρος: Ψάξε με κι εσύ.
Nicholas: Is breaking grounds.
Κωνσταντίνος: Δεν ακούω κανέναν!!!
Πάνος: Πίνω καφεδάκι.
Afrodite: Is drowning herself in coffee and prepping up for another long day.
Chris: MacBook Day! MacBook Day! MacBook Day!
Γαβριήλ: Άντε να φύγει και αυτή η βδομάδα. Άντε!
Σάκης: I just can't wait till Saturday!
Γιάννης: Όχι άλλα νοσοκομεία... έγκωσα πια...!!! Πάμε γι'άλλα!!!
Nicholas: Thinks time is moving way too slow right now...
Αλεξάνδρα: Στρώνω μουρίτσα για το βράδυ. Ησυχία παρακαλώ.
Rena: Has a broken computer but not a broken spirit.
Λάμπρος: Βαρέθηκα! Λέω να σχολάσω για σήμερα.
Νίκος: I'm trying to find out how much money I need to retire.
Δημήτρης: You are beautiful... I love you...
Ελισάβετ: Μα τι όνειρα βλέπω, Θεέεεεεεεεεε μου!!!
Paolo: Ma allora... Rapitori seriali non mi avrete!!!!!
Δήμητρα: Is a little confused.
Αλέξανδρος: Is ready for the party...
Δημήτρης: Ne me quitte pas, il faut oublier...
Λία: Είναι πάρα πολύ στεναχωρημένη. Φρούδες ελπίδες!!!!!!!!
Megan: Has gout and it is the most painful pain she has ever pained.
Χρήστος: Θέλω την Πετρούλα στο κρεβάτι μου!!!
Clay: Needs to offload some of his toxic assets.
Όλια: ...is.
Νίκος: Is eating μια φοβερή χορτόπιτα που έφτιαξε μόνος του.
Κωνσταντίνος: Μια ωραία πεταλούδα! Μια ωραία πεταλούδα, στα τσιμέντα τριγυρνά...

CineStef: Is realizing that he is not alone!

'Αξιον Αγάπης

Η συμμετοχή η δική μου είναι ένα από τα αγαπημένα τραγούδια μου.
Ναι, ο Cinestef το τραγουδούσε ολημερίς στα 10 του χρόνια.

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά του πλανήτη μας
και ιδιαίτερα
στον Θεμιστοκλή
που χθες είχε την τιμητική του!

Note από Cinedog:
Shhhhh! Μην το πείτε πουθενά, αλλά τώρα που είναι 10+, το έχει στο iPod και το ακούει ακόμα!

Για το http://hamomilaki.blogspot.com

2008

Μας μπήκε και το Νέο Έτος. / The New Year is here.
Μας εύχομαι λίγα και απλά. / My wishes are few and simple.
Ανθρωπιά. Υγεία. Αγάπη. / May we be humane, healthy & loving.
Σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, / May we have respect for each other,
προς τα ζώα, / respect for all living things
προς το περιβάλλον. / and for the environment.
Αυτά! /That's all!

Σαν Σήμερα...

Σαν σήμερα πριν από 10 χρόνια, ήρθε το μικρό βρέφος, CineDog, στο σπίτι... κι έμεινε. Το τι έχουμε ζήσει μαζί θα μπορούσα να περιγράψω σε ένα ξεχωριστό ιστολόγιο. Χαρές, παιχνίδια, αγάπες, γέλια, κλάματα, τσακωμούς, δαγκωνιές... και ναι, τον έχω δαγκώσει κι εγώ... τι, μόνο αυτός θα μου τις πατάει...? Το κυριότερο όμως είναι ότι στα δύσκολα, ο καθένας μας γλείφει τις πληγές του άλλου. Χρόνια πολλά CineDogούλη!

Favourite Commercials 12

1971, το θεϊκό σποτάκι... "Hillside"
Αφιερωμένο...

Τι τραβούν και οι δόλιες οι μάνες!!!

Το Πάνθεον του Μπλογκολύμπου μου...

Μιας και αυτές τις μέρες περνάμε μια τάση στριπτίζ ψυχής και καρδιάς... είπα να αναρτήσω [αποκαλύψω] [περιγράψω] κι εγώ το δικό μου Πάνθεον εδώ, σ'αυτό το μπλογκοχωριό της μπλογκόσφαιρας.
Ξεκινώ με τις κυρίες διότι πάντα, μα πάντα, ασπάζομαι τη φράση "ladies first."

ΟΙ ΠΑΝΘΕΕΣ:

Η Αλεξάνδρα, η "κουμπάρα μου," που γελάει μαζί μου, ακούει την γκρίνια μου, μού τα χώνει κανονικά και πάντα έχει δίκιο, που είναι επαναστάτρια, συγκροτημένη, ερωτευμένη και πολλά πολλά πολλά πολλά άλλα. Επίσης μου λέει συνεχώς πόσο κούκλος είμαι που σχεδόν το έχω πιστέψει και σε λίγο θα το πάρω και πάνω μου. :Ρ ...και το πιο σημαντικό... θα το πει το "σ'αγαπώ" και θα το εννοεί!

Η Γλαρένια, που με τον δικό της τρόπο έβγαλε το δελφίνι από μέσα μου...

Η Έλενα, που μου χαρίζει φιλιά, φιλία και ανησυχεί μονίμως για τις ώρες που περνώ στην δουλειά... Η Έλενα που με μάγεψε όταν μου μίλησε με εκείνη την υπέροχη νοτιοαφρικανική προφορά της... και για τον Puccini... που μου τραγουδά πάντα πριν πει "καληνύχτα."

Η Σοφία, γιατί είναι η Britannica της όπερας, έχει κίλλερ γροθιά, και λατρεύει τα αιλουροειδή της.

Υπάρχουν κι άλλες... ξέρετε εσείς ποιες είστε...

ΟΙ ΠΑΝΘΕΟΙ:

Ο Ευάγγελος, για τις πιο ευρηματικές διακοσμητικές του εκφράσεις που τις αντλεί αστείρευτα εδώ και πολλά χρόνια... Ο Ευάγγελος, που μου έχει κάνει τόσα μελωδικά δώρα...
...που εξαιτίας του βρίσκομαι εγώ εδώ... και γι'αυτό τον λόγο δεν του χρεώνω το γεγονός ότι λατρεύει περισσότερο τον Σινεντόγκ. Ο Ευάγγελος που τόσα χρόνια τώρα, σε όποια χώρα και να βρίσκεται... θα τηλεφωνήσει και θα μου χαϊδέψει τα αυτιά με την παιχνιδιάρικη και αλέγρα φωνή του.

Ο Γιάννης ο Φιλιππίδης. Γιατί είναι ο Γιάννης ο Φιλιππίδης και αυτό τα λέει ΟΛΑ!

Ο Άγγελος ο Σπύρου... για τον οποίο θα έδινα τα πάντα να τον ακούσω στο πιάνο του ένα σούρουπο δίπλα στη θάλασσα. Γιατί με έκανε να κολυμπήσω σε νυχτερινούς ωκεανούς, σε αστραφτερούς ουρανούς.. και ας είναι όπως λέει "ερασιτέχνης."

Ο Θωμάς, που μου πήρε συνέντευξη στο κατάστρωμα της Αργώ.

Οι Νανάκος και Λέννυ, για το χιούμορ τους και το γέλιο, γέλιο, γέλιο...

Ο Γ για Γιώργος, ο οποίος ζει ό,τι "κουφό" έχω ζήσει κι εγώ.

Ο ΣΝικόλας, για τη σχέση που έχει με τα μπισκότα των αερογραμμών, για τον τρόπο που μαγειρεύει την σοκολάτα, κι επειδή ξέρει πως να φωτογραφίσει σωστά τις τσούχτρες το καλοκαίρι.

Ο Νίκος, που τον γνώρισα νήπιο στην παραλία και μου μαθαίνει πώς να πετώ κοντά στον ήλιο χωρίς να λιώνουν τα φτερά μου.

Ο Αλέξανδρος, που θα έκανε ακόμα και τον Χένρυ Μίλλερ να κοκκινίσει.

Υπάρχουν κι άλλοι... ξέρετε εσείς ποιοι είστε...

Υπάρχει και το Προσωπικό μου Πάνθεον... το οποίο για την ώρα θα παραμείνει... προσωπικό...

Σήμερα...

...ανακάλυψα...

...τον...

...μαγευτικό...

...φωτογράφο...

André Kertész

Για την Γλαρένια...

Μετά από το άκρως συγκινητικό ποστ της Γλαρένιας, της αφιερώνω την φωτό αυτή που τράβηξα πριν κάτι μέρες, με ευχές να είναι πάντα καλά και να χαίρεται όλα της τα παιδιά! [Και τον Γλάρο της εννοείται!]

And the Award for Best Post of 7-7-7 goes to...

Για να διαβάσετε ένα από τα πιο όμορφα post που έχουν γραφτεί τον τελευταίο καιρό από ένα από τα καλύτερα παιδιά, πατήστε...

ΕΔΩ!!!

And I am telling you...

Ότι και να πω για αυτή τη σκηνή θα είναι λίγο.
Φωτογραφία; Σκηνοθεσία; Μονταζ;
Ενορχήστρωση; Στίχοι;
Και μια Jennifer Hudson που τα δίνει όλα βγάζοντας από τα μύχια όλόκληρης της ύπαρξής της τον έρωτα, τον πόνο και την απογοήτευση για τον άντρα αυτό, που μόνο στους μονόλογους της Μήδειας είδα κάτι ανάλογο...
Εκείνο το ένα δέκατο του δευτερολέπτου που βγάζει την κραυγή καθώς μας χτυπά η λάμψη του προβολέα από πίσω... αποθέωση.
Δείτε το.
Απολαύστε το! Απολαύστε το! Απολαύστε το!

Αφιερωμένο στον zouki!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

When Jason met CineStef

Πριν από λίγες μέρες μου ζήτησε ο Ιάσωνας, ναι ο γνωστός με το Χρυσόμαλλο Δέρας, να του δώσω μια μίνι συνέντευξη. Στην αρχή αρνήθηκα, αλλά κατόπιν σκέψης, είπα, τι έχω να χάσω... ας του κάνω το χατίρι μιας και η δικιά του είχε πεταχτεί μέχρι την Κολχίδα νια να τακτοποιήσει κάποια κληρονομικά θέματα.

Η συνέντευξη δόθηκε στον ίδιο χθες το απόγευμα, στο κατάστρωμα της F/B Αργώ καθώς έκοβε κύκλους γύρω από την Φαλκονέρα.

Ο Ιάσωνας καθισμένος σε έναν, μάλλον ιμιτασιόν, θρόνο Μινωικού τύπου από ξύλο και μάρμαρο, κι εγώ σε ένα υπέροχο, σούπερ βολικό ανάκλιντρο με ένα δροσερό κοσμοπόλιταν στο χέρι, ξεκινάμε τη συνέντευξη.

Ιάσων: Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
CineStef: Έλα βρε Σωνούλη! Πριν από λίγο καθόμασταν παρέα στο υδρομασάζ! Στον ενικό!

[Κοκκινίζει]

Το νόημα της απόλυτης ευτυχίας για μένα αλλάζει καθώς περνούν τα χρόνια. Για τώρα θα έλεγα ότι όταν θα λύσω το στεγαστικό / επαγγελματικό / ερωτικό ζήτημα, θα είμαι απόλυτα ευτυχισμένος.

Ιάσων: Tι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
CineStef: Κόψε το «σας», ρε!

[Ξεροβήχει]

Αυτό που με κάνει να σηκώνομαι το πρωί είναι το γεγονός ότι, α) ναι, μπορώ να σηκωθώ, β) ξέρω ποιοι/ες είναι εκείνοι/ες που μ’ αγαπούν και γ) δεν έχω άλλη επιλογή διότι μόλις πάρει χαμπάρι ο μικρός ότι έχω ανοίξει έστω και το ένα μάτι, πετάγεται πάνω μου από τη χαρά του και μου ρίχνει το πρώτο γλωσσόλουτρο της μέρας.

Ιάσων: Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
CineStef: Δεν μπορώ να πω. Ντρέπουμαι.
[Πονηρό βλέμμα από Ιάσωνα]

Ιάσων: Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι;
CineStef: Δεν σε ξέρω τόσο καλά βρε Ιάσωνα. Ρώτα με σε μερικά χρόνια.
Αν αναφέρεσαι στον δικό μου χαρακτήρα, πολυσχιδής θα έλεγα.

Ιάσων: Ποιο είναι το βασικό σας ελάττωμα ;
CineStef: Αν δεν κόψεις το «σας», θα βρεθείς να κολυμπάς στα ανοιχτά της Φαλκονέρας. Τέλος πάντων. Το βασικό μου ελάττωμα μάλλον είναι το γεγονός ότι με πολύ κόσμο είμαι τρομερά επιεικής.

Ιάσων: Σε ποια λάθη δίνεις επιείκεια;
CineStef: Στον εγωισμό των άλλων.

Ιάσων: Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε;
CineStef:: Κάποιοι θα έλεγαν με τον Καλιγούλα. Γιατί, όμως, δεν ξέρω. Μερικές φορές όμως έχω την αίσθηση ότι φέρω την κατάρα του Πρωτομάρτυρα.

Ιάσων: Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου ήρωες σήμερα;
CineStef: Υπάρχουν ήρωες σήμερα;

Ιάσων: Ποιο είναι το αγαπημένο σου ταξίδι;
CineStef:: Δεν έχω κάνει πολλά ταξίδια, αλλά το καθένα είχε την χάρη του.

Ιάσων: Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
CineStef: Τράβα στη βιβλιοθήκη μου και ρίξε μια ματιά βρε αδερφέ! Τι να σου πω; Ο καθένας τους κάτι έχει να μου πει.

Ιάσων: Ποια αρετή προτιμάς σε έναν άνδρα;
CineStef: Το να δέχεται αυτό που είναι και να πράττει ανάλογα σαν σωστό μέλος της κοινωνίας.

Ιάσων: Ποια αρετή προτιμάς σε μια γυναίκα;
CineStef: Μου θύμισες τους στίχους της Νικολακοπούλου από τη Λυσιστράτη, «τσαχπινιά, πουτανιά και ξυράφι μυαλό».

Ιάσων: Ποιος είναι ο αγαπημένος σου συνθέτης;
CineStef: Να σε στείλω στη δισκοθήκη μου, Σωνούλη; Πάντως, οπερατικά είμαι Ροσινικός, Ντονιτσετικός, Πουτσινικός. Τείνω να είμαι Χατζιδακικός επίσης, αλλά εκτιμώ πολλούς, πολλούς άλλους και άλλες συνθέτες.

Ιάσων: To τραγούδι που σφυρίζεις στο ντους;
CineStef: Το “And I am Telling You” από το Dreamgirls. Στο ντους και στο αμάξι τείνω να γίνομαι μια χοτ μπλακ γκόσπελ μάμμα!

Ιάσων: Ποιο βιβλίο σε σημάδεψε;
CineStef: Θα αναφερθώ σε τρία. «Το Εκκρεμές του Φουκώ» του Έκο, το «The Five People You Meet in Heaven» του Mitch Albom και «Η Ωραία της Κρήτης» του Σταύρου Καρκαλέτση.

Ιάσων: Ποια ταινία σε σημάδεψε;
CineStef: Οι «Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης» του Almodòvar.

Ιάσων: Ποιος είναι ο αγαπημένος σου ζωγράφος;
CineStef: Ο Βησσαρίωνας.

Ιάσων: Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα;
CineStef: Όλα είναι, με μια ιδιαίτερη συμπάθεια στο γαλάζιο.

Ιάσων: Ποια θεωρείς τη μεγαλύτερη σου επιτυχία;
CineStef: Το γεγονός ότι ακόμα ανακαλύπτω τον εαυτό μου και τους άλλους και μαθαίνω, μαθαίνω, μαθαίνω.

Ιάσων: Ποιο είναι το αγαπημένο σου ποτό;
CineStef: Το κρασί!

Ιάσων: Για ποιο πράγμα μετάνιωσες περισσότερο;
CineStef: Σε παραπέμπω στο ανάλογο post του blog μου. Έχετε δορυφορικό Internet στην Αργώ;

Ιάσων: Τι απεχθάνεσαι περισσότερο από όλα;
CineStef: Και πάλι. Στο post.

Ιάσων: Όταν δεν γράφεις ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;
CineStef: Παρέα, παρέα, παρέα.

Ιάσων: Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;
CineStef: Μήπως να σου εκτυπώσω το «Μεταφορικό Στριπτίζ»;

Ιάσων: Σε ποια περίπτωση επιλέγεις να πεις ψέματα;
CineStef: Μόνο little white innocent lies.

Ιάσων: Ποιο είναι το μότο σου;
CineStef: Δεν έχω μότο. Αμάξι οδηγώ.

Ιάσων: Πώς θα επιθυμούσες να πεθάνεις;
CineStef: Γαλήνια και χαμογελαστά.

Ιάσων: Εάν συνέβαινε να συναντήσεις το Θεό, τι θα ήθελες να σου πει;
CineStef: «Καλωσόρισες».

Ιάσων: Σε ποια πνευματική κατάσταση είσαι αυτόν τον καιρό;
CineStef: Πλήρης ανοικοδόμηση της ζωής. Άγχος, αγωνία, αλλά και χαρά.
[παύση]

Τι; Αυτό ήταν;

Ιάσων: Ε... Ναι.

CineStef: Έχεις μαζί σου το αντηλιακό;

Take 5

Κατόπιν popular demand... μεταφέρω το post αυτό από το άλλο blog γιά το αναγνωστικό μου κοινό που ζήτησε να το διαβάσει.
[Μου άρεσε αυτό, "αναγνωστικό κοινό". ]
(Τι ψώνιο, Θεέ μου!)

5 σχεδόν άσχετα μεταξύ τους φακτς για τον Στεφανίτο,
κατόπιν πρόσκλησης από τον Espressionist
και κατόπιν έμπνευσης από τον error:

ΦΑΚΤ 1
Η πρώτη λέξη που βγήκε από το στοματάκι του Στεφανίτο
όταν διένυε τον έκτο μήνα ζωής ήταν...
εμμμ...
H ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει να την επαναλάβω.
Το μόνο που θα πω είναι ότι αρχίζει με «μου» και τελειώνει με «νί» .

ΦΑΚΤ 2
Ο Στεφανίτο έχει ερωτευτεί 5 φορές μέχρι τα 42 του χρόνια.
Η πρώτη και η τέταρτη τον τσάκισαν.

ΦΑΚΤ 3
Τον Στεφανίτο τον έχουν αγαπήσει περισσότερο οι πεθερές του παρά τα παιδιά τους.

ΦΑΚΤ 4
Ο Στεφανίτο υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι όταν θα ξανακούσει
«σ’αγαπώ, σε λατρεύω, θέλω να μείνω μαζί σου για πάντα...»
κι όλα αυτά τα συναφή,
θα αστράψει μια ανάποδη σε αυτόν/ήν που θα τα ξεστομίσει
έτσι για να το θυμούνται...
(Μικρό μου Μπηλόβεντ, μη νομίζεις ότι θα αποτελέσεις την εξαίρεση)

ΦΑΚΤ 5
(Το πλέον άσχετο)
Ο Στεφανίτο λατρεύει τις θάλασσες και τον ήλιο της πατρίδας του
και δε διστάζει να τα πετάξει όλα
και να χαθεί στα μύχια τους χειμώνα καλοκαίρι.

Αυτά...

Velkom my frient !!!

Θα ήθελα να wellcome τον νέo αναγνώστη του Τικλ,

τον glookzdoop

μάλλον rookzook

oops!

τον billzouk

:))))))))))))))))))

Merci beaucoup mon chéri!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κολλητό μου, κι επίτιμο αναγνώστη του Τικλ, ο οποίος κάθισε και διάβασε σχεδόν όλο το μπλόγγι μου απόψε και μόνο που δεν του βγήκαν τα μάτια.

Αύριο θα παραλάβεις ένα κουτί γεμάτο κολλύρια για τον κόπο και την υπομονή σου!

Σε mercώ!!!

Νίκος Περάκης

Φορώντας κατάσαρκα τις λέξεις...

Διαβάστε τον.

Aggelos Spyrou ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ: Η Λογοκρισία κι ο Φράχτης

Aggelos Spyrou
ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ: Η Λογοκρισία κι ο Φράχτης