Η Απεργία του Μετρό κάνει καλό στην Υγεία

Ανθοπωλείο Συντάγματος

Αγαπημένο μου ημεροϊστολόγιο,

Τι εβδομάδα κι αυτή; Πολλές οι απεργίες. Θα σταθώ στην μία που με επηρέασε άμεσα: Στην απεργία των ΜΜΜ και κυρίως του Μετρό γιατί αυτό χρησιμοποιώ κάθε μέρα.

Ακρόπολη

Ήρθε η Δευτέρα και Μετρό γιοκ. Πουρνό - πουρνό ξεκίνησα το βάδην προς το γραφείο. Είχε συννεφιά και κρύο, αλλά, τι να κάνω, χειμώνας είναι. Σημειώνω ότι το γραφείο είναι 9 χιλιόμετρα από το σπίτι.

Πέρασα από όλα τα αρχαία της Αθήνας. Τι την Ακρόπολη είδα. Τι τον Κεραμεικό. Τι την Αρχαία Αγορά.

Ο Ναός του Ήφαιστου

Άκουσα και πολλή μουσική κι εννοείται ότι τράβηξα πολλές φωτογραφίες. Έγινα τουρίστας στην πόλη μου την ίδια! Στο Μέγαρο Μουσικής μπροστά είδα ότι στον ορίζοντα εμφανίστηκε ένα κίτρινο πραγματάκι με δυο αντένες. Όχι, δεν ήταν μελισσούλα. Ούτε πεταλουδίτσα. Τρόλεϊ ήταν με το οποίο συνέχισα τη διαδρομή προς το γραφείο. Το βράδυ ακολούθησε η ίδια διαδικασία, αλλά από την αντίθετη.

Το Τραινάκι στην Αδριανού

Ήρθε και η Τρίτη. Πάλι είδα τα αρχαία μας. Πέρασα από το γιουσουρούμ στο Μοναστηράκι, από το γιουσουρούμ στο Σύνταγμα. Πολύς ο κόσμος που πήγαινε στη δουλειά με το Πεζό 2. Στον Ευαγγελισμό μπροστά, ω του θαύματος, σταμάτησε ένα ταξί.

Καθιστική περιστεροδιαμαρτυρία 

Την Τετάρτη δεν υπήρχε ΜΜΜ ούτε για δείγμα. Η μέρα χρίστηκε μουσικώς Beatle-ική! Από την πρώτη περίοδο. Ξέρετε, "ση λοβς γιου! Για! Για! Για!" Εγώ σκεφτόμουν, "τι καλά, πρωί-πρωί περίπατος στην Αθήνα! Ησυχία. Ηρεμία." Πέρασα από τα ανθοπωλεία του Συντάγματος και μου χάρισαν μανουσάκια. Άι λοβντ ιτ! Για! Για! Για! Στο Χίλτον μπροστά ζήτησα από το Σύμπαν να μου φέρει ένα ταξί που α) θα ήταν άδειο και β) θα κάπνιζε και ο οδηγός. Το Σύμπαν μου έφερε το άδειο ταξί με τον καπνίζοντα οδηγό.

Αναπολώ αυτές τις τρεις μέρες που περπάτησα γύρω στα 15-20 χιλιόμετρα και σκέφτομαι ότι χάρη στις απεργίες των ΜΜΜ, χάρηκα λίγο και την Αθήνα. Έκανα γυμναστική. Έσφιξαν τα πόδια, οι γάμπες, το κωλαράκι. Το να απεργεί το Μετρό κάνει καλό στην υγεία!

Σήμερα δεν έχει απεργία. Τους το συγχωρώ όμως γιατί κάνει ψοφόκρυο και βρέχει καρεκλοπόδαρα.

Μετά χαράς θα δεχτώ την επόμενη απεργία του Μετρό. Και ναι, άμα λάχει, με το δισάκι μου στον ώμο, το άιποντ στ'αυτιά και την φωτογραφική κολλημένη στη μούρη... θα περπατήσω τα 9 χιλιόμετρα!

Κι αν δεν αντέξω... ε, υπάρχει και το Σύμπαν. 

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΠΛΑΘΙΝΤΟ

Θέατρο Ηρώδου Αττικού, Αθήνα

Ήταν μια καυτή νύχτα του Ιούλη...

Λάθος...

ΕΙΝΑΙ μια καυτή νύχτα του Ιούλη.

Ο ιδρώτας ρέει αλύπητα κι η θερμοκρασία θυμίζει μεσημέρι στην Πανεπιστημίου.

Πριν από λίγο, ένα Ρόκυ Παρφέ από την Χαρά στα Πατήσια βρήκε καταφύγιο στη ζεστασιά της κοιλίτσας μου. Τώρα ετοιμάζεται να αποθηκευτεί στα λιποκύτταρά μου για τα επόμενα δέκα χρόνια. Το Ρόκυ, η μοναδική μου παρηγοριά μετά από την αποψινή βραδιά, ήταν το μόνο που μπόρεσε να φέρει το νευρικό μου σύστημα πίσω στην αρχική του κατάσταση.

Και για όλα φταίει ο Πλάθιντο.

Ας  αρχίσω από την αρχή, αν μου το επιτρέπετε (κι ασφαλώς μου επιτρέπεται, διότι δεν είστε εδώ για να με αποτρέψετε).

Εξαιτίας του, λοιπόν, όλες οι κεντρικές αρτηρίες τις πόλης, βλέπετε Σταδίου, Βασιλίσσης Σοφίας, Φιλελλήνων και Συγγρού, έγιναν μια απέραντη αυτοκινητοθάλασσα. Με βήμα σημειωτόν, προσπάθησα να φτάσω όσο πιο κοντά στο αρχαίο θέατρο του Ηρώδου του Αττικού (και να παρκάρω κιόλας) για να πάω να απολαύσω τον Πλάθιντο που θα ερμήνευε κάποια θεϊκά άσματα τον μελοποιών του προ-περασμένου αιώνα.

Στην Αψίδα του Αδριανού, που φαίνεται να αιωρείται στο κενό, απόρησα πώς αυτό το πράγμα στέκεται ακόμα μετά από τον τελευταίο σεισμό.  Αλλά εκτρέπομαι εκτός θέματος. Κοινώς, άσχετο!

Και φτάνω στο Ηρώδειο.

Έφτασε και το Πάνθεον τον θνητών θεών της Αθήνας. Πολιτικοί, κάποιοι βουλευτές, κάποιοι καλλιτέχνες (τέλος πάντων)... με τις συζύγους [!] τους οι περισσότεροι. Πείτε μου τώρα... Αυτοί πήγαν μέσα στη ζέστη του Ιούλη κάτω στην Σταδίου να στηθούν στην ουρά για να πάρουν εισιτήρια; Σίγουρα, λέγω! Γιατί έτσι έκαναν μερικοί από εμάς τους καρα-θνητούς μόνο και μόνο για να γυρίσει κάποια ξινή κοπελίτσα στο κιόσκι και να πει, «όχι, κύριε, δεν υπάρχουν εισιτήρια», όταν πραγματικά εννοεί, «τι μας λες, σκουλήκι; Περίμενες εμείς τα εισιτήρια να τα κρατήσουμε για σένα;» Τέλος πάντων.

Εγώ αμέσως το πήρα απόφαση ότι δεν θα είμαι από τους τυχερούς που θα έβλεπαν και θα άκουγαν τον Πλάθιντο ζωντανά στο Ηρώδειο. Αποφάσισα, όμως, να παραμείνω απ’ έξω και να στήσω τ’ αυτιά μου, μήπως κι ακούσω καμιά νότα του πάνω από το πεντάγραμμο, ή τουλάχιστον να αισθανθώ ότι πήγα εκεί κι άκουσα κάτι.

Αμέτρητες κυρίες [!] με πλησίασαν και με ρώτησαν αν είχα κάποιο εισιτήριο που μου περίσσευε. Ξέρω ότι είμαι μαυροτσούκαλο, αλλά φαίνομαι εγώ για μαυραγορίτης; Ζαμαί!

Κάθισα πάνω σε μια πέτρα. ΣΕ ΜΙΑ ΑΡΧΑΙΑ ΠΕΤΡΑ! Και τέντωσα τ’ αυτιά.

Δίπλα μου ήταν κι άλλες πέτρες. ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΕΤΡΕΣ!

Ξαφνικά, πιο πέρα, μια οικογένεια Άγγλων κοίταζε το πρόγραμμα καθώς

βόλευαν τους εαυτούς τους πάνω στις ΑΡΧΑΙΕΣ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ!

ΜΗΤΕΡΑ: It says here that Plah-cee-dow is having a concert here tonight.

ΠΑΤΕΡΑΣ: He is one of the Three Tenors!

ΓΙΟΣ: Who are they?

ΜΗΤΕΡΑ: Well, there is Pav-ah-row-tee, Car-rey-ras and Dow-meeng-gow.

ΓΙΟΣ: Oh, so Dow-meeng-gow is singing here in Athens? I didn't know he was Greek!

Do you people know what «koloumbra» is? Αυτό κόντεψα να πάθω.

Άναψα ένα τσιγάρο και παρατήρησα την παρέλαση κιτσαριού που περνούσε από μπροστά μου. (Στο Ηρώδειο πας, κυρά μου, δεν είσαι η Σκάρλετ Ο’Χάρα για να πάρεις το κουρτινάκι τις σαλοτραπεζαρίας και να το κάνεις βραδινή τουαλέτα!)

Και καλά οι κυρίες που έδωσαν καινούρια έννοια στον όρο «fashion victim». Αυτές νόμιζαν ότι έκαναν fashion, ενώ εμείς ήμασταν τα victims των οποίων τα μάτια πονούσαν μόνο που τις κοίταζαν. Κάποιοι κύριοι, όμως, μου ήρθαν με βερμούδα, φανελάκι και αρβύλα με κάλτσα παρθένου μαλλιού. Κάνε και καμιά χαλάουα, βρε αδερφέ, για να πούμε ότι έκανες κι ένα στοιχειώδες μπωτέ πριν πας ν’ακούσεις όπερα! Ουφ!

Και ξεκίνησε ο Πλάθιντο με ένα μαγευτικό τραγούδι του Πουτσίνι.

Ξέχασα τα κουρτινάκια...

Ξέχασα τις βερμούδες...

Ξέχασα την πανδαισία τον καρα-κιτσάτων και καρα-κακόγουστων ενδυματολογικών επιλογών…

…και προσπάθησα να απορροφήσω την μαγεία που έρεε από τις καμάρες του ΑΡΧΑΙΟΥ θεάτρου του Ηρωδείου.

Και ξαφνικά, μπροστά μου, παρουσιάζονται σε μορφή σεκιουριτάδων, δαίμονες που δραπέτευσαν από τον Άδη!

Με την εξουσία που θα άρμοζε σε έναν ΑΡΧΑΙΟ Θεό... ή τουλάχιστον σε ένα αξιωματικό της SS, ξεκίνησαν το ουρλιαχτό σαν τους λύκους τη νύχτα με πανσέληνο. Μαζί τους ήταν και μια μελαχρινή μαυρομακρυμάλλα ύαινα.

SS: Γαμ... το κέρατο μου! Κατέβα κάτω από τις πέτρες, κυρά μου!

(Απευθυνόταν σε μια κυρία που κάθισε η δόλια ν’ ακούσει λίγη μουσική, κι όχι σε μένα.)

ΚΥΡΙΑ: Σας παρακαλώ κύριε, πώς μιλάτε έτσι?

SS: Κατέβα κάτω είπα! Να κατεβείτε όλοι κάτω!

ΥΑΙΝΑ: Κατέβα κάτω τώρα!

(Αυτό το είπε σε μένα.)

ΕΓΩ: Μάλιστα, ένα λεπτό γιατί σημειώνω κάτι.

(Δεν ήξερε ότι στην ταινία από το ταμείο του σουπερμάρκετ που έτυχε να κρατώ μαζί μου, εγώ σημείωνα τα γεγονότα που λάμβαναν χώρα μπροστά μου εκείνη τη στιγμή.)

ΕΝΑΣ ΝΕΑΡΟΣ: Αυτές οι πέτρες ανήκουν σε όλους μας και πληρώνουμε φόρους. Μπορούμε να κάτσουμε όσο θέλουμε.

ΥΑΙΝΑ: Αυτά τα μάρμαρα είναι ΑΡΧΑΙΑ! Οι αρχαιολόγοι δεν επιτρέπουν τον κόσμο να κάθεται πάνω τους.

Αν είναι έτσι, σκέφτηκα, γιατί δεν βάζουν ένα σχοινάκι που δεν θα αφήνει εμάς να πλησιάσουμε τα ΜΑΡΜΑΡΑ?

ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ: Εγώ δεν πάω πουθενά.

«Σήκω, μωρή, από τα μάρμαρα, αλλιώς θα σε πετάξω κάτω εγώ!» φώναξε ο ένας SS του οποίου το μουστάκι φαινόταν σαν μια μαύρη τούφα μουχλιασμένου τυριού που έμεινε έξω από το ψυγείο κατά τη διάρκεια του καύσωνα.

ΥΑΙΝΑ: Κατεβείτε κάτω από τα μάρμαρα, είπα. Κατεβείτε! Κατεβείτε! ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ!

(Το κάθε «κατεβείτε» αυξανόταν σε ντεσιμπέλ κι ήξερα ότι θα ήταν ζήτημα

χρόνου ώσπου να σταματήσει το τραγούδι του Πλάθιντο.)

Το ηλίθιο ον, ενώ έβλεπε ότι απευθυνόταν σε ξένους, δεν τους μίλησε στην γλώσσα τους με κάποιο στοιχειώδη κι ευγενικό τρόπο, έτσι ώστε να μην γυρίσουν στην πατρίδα τους με τις χειρότερες αναμνήσεις από την Χώρα τον Κάφρων.

Ζήτω τα Public Relations!

Ευτυχώς που η αγέλη έτρεξε ομαδικώς σε κάποιο άλλο σημείο, όπου άλλοι απελπισμένοι φιλόμουσοι προσπαθούσαν να πηδήξουν από το συρματόπλεγμα μήπως και πιουν λίγες σταγόνες μουσικής από την συναυλία του Πλάθιντο.

Εγώ δεν κούνησα ρούπι από εκεί που κάθισα, αλλά η διάθεση είχε αλλάξει.

Έχει χαλάσει. Έχει γα...θεί.

Αφού οι αρχαιολόγοι δεν θεωρούν τον νέο-ελληνικό μου πισινό άξιο για να κάτσει εκεί που έκατσαν τόσοι και τόσοι αρχαίοι πισινοί... και η επαφή μου με τα ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΡΜΑΡΑ πλέον ήταν κάτι το ανεπίτρεπτο, το απαγορευμένο...

…σηκώθηκα, πήρα και δυο μου φιλαράκια, που έζησαν κι αυτοί εκείνες τις εξωπραγματικές στιγμές απελπισίας, από πολλές απόψεις, και πνίξαμε τον πόνο μας, τρώγοντας Ρόκυ στην Χαρά. (Ο ένας έφαγε Σικάγο γιατί έκανε δίαιτα.)

Φίλε, Πλάθιντο,

Σε αγαπώ και σε εκτιμώ και μού 'χεις χαρίσει πραγματικά μαγικές στιγμές μουσικής ακρόασης, αλλά την επομένη φορά που θα έρθεις στην Ελλάδα, αν δεν έρθεις να τραγουδήσεις στο σπίτι μου, για μένα, καθώς εγώ θα κάθομαι στα δικά μου νεο-αρχαία μάρμαρα, τότε θα αρκεστώ στο άκουσμα του CD τον μεγαλύτερων επιτυχιών σου χωρίς να έχω κάποιους άσχετους SS ή κάποια υστερική ύαινα να μου στερούν την έκσταση τις φωνής σου, τις τρίλιες σου, τις κορώνες κι όλα τα άλλα φωνητικά σου πυροτεχνήματα.

© Cinestef 2010

The Continuing Saga of: The Trip to Foxville - Episode V

THE BIONIC MAN, B.E., LEMONS, COFFEE, A FOX AND THE FULL MOON

The last couple of days, for those of you who know, I was wired to a Holter machine. Anyway, I wasn't expecting the doctor to paste this thing on me on the weekend so I got stuck lugging it around and sweating to death in this heat. Screwed up my weekend swim, the darn thing.
When I saw myself in the mirror, I remembered scenes from when they were putting together the Bionic Man with all the wires and stuff. So I decided to play the part for 24 hours.
So, off I went, with laptop and all, to my favourite home-away-from-home, Foxville.
It was my second visit there this year. The first being April 30th.
I snuck into the garden, thinking that everyone else was sleeping. I set up the laptop and began to subtitle.
It started to rain.
It's weird, but I kinda liked doing work on a hot summer afternoon, out in the veranda among the droplets of rain, the chirping of birds and and the far off voices of people on the beach.
The damned Holter thing itched a lot.
Then Blue-Eyes walked into the garden. B.E. was on the beach. I had been quiet for no reason.
I stopped subtitling and we had lunch. What a sultry afternoon!
B.E. was sleepy. So was I, but since "the show must go on," I had to sit and work.
A couple of hours later, I found myself giving Subtitling 101 seminars to friends and neighbours in Foxville.
All were in awe.
B.E. was in awe awe!
And then came the blackmail.
"What kind of coffee would you like Cin?"
"There's one kind of coffee, baby! Greek!"
"Ok, you want coffee? Go water the lemon trees!"
I watered lemon trees for my coffee! Yes, I did.
[And shhhhh! Don't tattle on me, but I loved it!!!]
Everyone complained.
"Why are you making him water lemon trees for coffee?"
The answer could have come from a hot black mamma and sounded something like this: "Well honey, I ain't gonna make no Greek coffee for no urban jive turkey sitting on his ass subtitling without making him work for it, girl!"
Ok, it was in Greek and it wasn't exactly like that... just took some poetic justice for the sake of this post.
And as everyone debated on this very serious issue, I rose from my pious task of watering lemon trees, and declared that:
I would drop anything I am doing and drive all the way to Foxville just for a cup of Greek coffee made my B.E. juste pour moi!
And I meant it! And I mean it!
But then, the coffee was drank, the trees watered, the subtitles done and the time to take the laptop a la braccetta and head on to Athens.
After my usual fare-thee-wells with B.E., I was driving up the mountain heading for Mansionsville, when a saw a fox, with its eyes glowing in the dark from my head light [it's one, the other burnt out and I haven't changed it yet] crossing the street.
Finally, after all those visits to Foxville, I finally saw an honest to goodness, real live, puffy tailed, pointy nosed, fox.
"Mmmm, foxy," I thought to myself. The town is living up to its name finally.
Later on, I pulled over to the side in the highway, somewhere close to Whitetowerville, and saw, for the first time, a full moon that was red, red, red, bloody red...
Scary, yet fascinating. B.E., could you see it from Foxville?
Attica Road was empty... I drove back to L.A. and listened, after many years, to one of my favourite albums by Alceste, "I get round and I carry a gun..."
...with B.E. and lemons on my mind, greek coffee on the pallot, and a red full moon staring straight at me in the face at a mere 100 kilometers an hour.
OLE!