Κι εκεί που αναρωτιόμουν αν εντέλει θα τραγουδήσει κανείς για τον Έρωτα και την Μοναξιά σε αυτήν την αγαπημένη τερατούπολη, έφτασε στα χέρια μου [και στα αυτιά μου] το νέο έργο του Δημήτρη Μαραμή, "Σκηνές από βουβή ταινία," με στίχους του Σωτήρη Τριβιζά.
Δεν θα γράψω κριτική... ούτε περιγραφές θα κάνω. Το κάθε κομμάτι για μένα μοναδικό. Μερικά δείγματα εδώ.
Έγραψα στον συνθέτη: ... "ακούω το CD καθώς κοιτώ την πόλη από το μπαλκόνι και βλέπω τους χαμένους έρωτες να παραπλανιούνται στις λεωφόρους και στα σοκάκια της. Έρωτες και αγάπες που έληξαν ή που να μην ολοκληρώθηκαν ποτέ και άλλοι που ζουν στα όνειρα και μόνο. Και αυτή η βασανιστική γλύκα της μοναξιάς..."
Το πρώτο τραγούδι του έργου αυτού το βρήκα στο youtube...
My dear μπλογκίτσοι και μπλογκίτσες μου, Ξεκινάμε και πάλι τις δραστηριότητες μας στην μπλογκόσφαιρα. Ανάρτηση για το που ήμασταν ο cinedog κι εγώ, σε επόμενη ανάρτηση. Προς το παρόν θα ξεκινήσουμε με ένα τραγουδάκι αφιερωμένο σε όλες μας τις πρώην σχέσεις γιατί, όπως είναι και αποδεδειγμένο...
ΟΙ ΑΓΑΠΕΣ ΦΕΥΓΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΑΓΑΛΗΜΕΝΑ ΜΑΣ ΣΚΥΛΟΥΝΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕΝΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!
"Μ' αφού δε μένεις πια εδώ κι αφού πολύ σε νοσταλγώ με το σκυλί μου θα χορέψω ένα πραγματικό ταγκό κι αφού δε μένεις πια εδώ και το κρεβάτι είναι διπλό με το σκυλί μου αγκαλιά θα κοιμηθώ."