Being

After doing my blogpoll two posts back, my friend Peter, who resides in Vancouver, British Columbia, emailed me one of his poems, relative to the subject matter of the poll, which referred to my much despised questions from grown-ups during my childhood years.

I am sharing it with you all...

Being

As I recall,
I never ever liked being
a kid
always looking forward to
the day I’d be one of them –
a grownup

They said
It isn’t all that fun being a grownup

What the hell were they talking about?
They answered to no one,
stayed up late,
had money,
kissed,
screwed!

How could they say that?

Bitter,
I wrote them off as fools

Soon after,
I reflected…

Much later,
piqued,
I realised
that they must have liked their childhood

Now, sorry,
I recognise
that they treasured their childhood
more than I treasure being a grownup –

who loves being a kid

from Tossing and Turning
(selfexpress publishing, 2000)
© Peter R. Soulikias

La Piggynini sings... Operrrrrra!

The Divine Miss Piggy in a rare operatic appearance!!!
Dedicated to Vissarionas who can certainly sing opera better than Piggy.
[Don't you guys tell her I said that!]

Εμένα μού τά'χαν πρήξει. Εσάς;

Miss Piggy... ΟΠΑ!!!!!!!

Σπάσε τα όλα Piggy!!!

Αφιερωμένο στον Άγγελο που σήμερα κλείνει τα 35!

Τρέλες 2

Ένα καλοκαίρι εθεάθη ο CineStef να κυκλοφορεί στο λιμάνι των Χανίων με δυο λεπτές και ψηλές καλλονές. Η μια κατάξανθη πρασινομάτα και η άλλη μελαχρινή καστανομάτα.
Αγκαζέ κυκλοφορήσαν στο παλιό λιμάνι. Έκαναν την προμενάντ τους στον Φάρο. Ήπιαν τα σφηνάκια τους σε μπαράκι. Ήπιαν κι άλλα σφηνάκια σε γνωστό καφέ. Η ξανθιά ακούστικε να λέει «Ja! Ja!» και «smogasborg». Η μελαχρινή έλεγε κάτι τύπου, «Si, si, mi querido Esteban. Yo adoro su isla hermosa».
Κι ο Esteban, εμμμ... ο CineStef, χαμογελούσε και κερνούσε αβέρτα κουβέρτα. Τα inquiring eyes όμως τον είδαν. Και σε ταχύτητα φωτός κυκλοφόρησε η βρόμα τύπου «πάει, χάλασε το παιδί. Έγινε κι αυτό ένα καμάκι του λιμανιού. Ψώνισε τις τουρίστριες και σίγουρα θα τις ‘ντούρντισε’ και τις δυο».
Την επόμενη μέρα πήγε ο CineStef να πιει τον καφέ του μοναχούλης με το ημερολόγιο του και την πέννα του αλα μπρατσέτα. Πριν πάρει την πρώτη γουλιά, διαπίστωσε ότι ο περίγυρος τον κοίταζε με πονηριά στο βλέμμα.
«Γεια σου, ρε μάγκααααααα! Που τις βρήκες ρε σύντεκνε; Γιάντα δε τζη φερες εδώ;»
Ήταν η συνηθισμένη κουτσομπολιοπαρέα αρσενικών του καφέ.
«Αφήστε με! Αφήστε με! Είμαι εξαντλημένος,» απάντησε ο ακόμα με την τσίμπλα στο μάτι CineStef.
Τα παιδιά σεβάστηκαν την επιθυμία του. Του κέρασαν όμως τον καφέ. Τους ευχαρίστησε και συνέχισε το γράψιμο.
Τι να τους έλεγε δηλαδή; Ότι είχε βγάλει βόλτα τη θεία του και την κολλητή της γιατί είχαν μουχλιάσει στο σπίτι και τις παρακάλεσε να κάνουν μια βόλτα στο λιμάνι να πάρουν αέρα και ίσως να τις δει και κάνα πιπίνι και δουν μια άσπρη μέρα;
Ε ΠΟΤΕ!!!

ΥΓ: Τώρα ο CineStef θυμήθηκε κι άλλη μια τρέλα που έκανε σε ένα κλαμπάκι των Χανίων, αλλά δεν θα την εξιστορήσει διότι θα τον κράξει το σύμπαν και όλα τα σύμπαντα του σύμπαντος. Το μόνο που θα πει είναι ότι μετά από 2 ποτήρια κρασί, 2 τζιν τόνικ και 12 σφηνάκια κίγουι, το επόμενο πρωί ξύπνησε μια χαρά. Σαν να είχε πιει το γάλα του και να είχε κοιμηθεί νωρίς.

Αυτοσχέδιο Ψυχολογικό Τεστ

Σας παραπέμπω στο Μπλογκ της Ευδόξου για αυτό το μικρό μεν, ενδιαφέρον δε, τεστ.

Alone On Stage

...or...

Baring One's Soul to the world and Declaring One's Love to the Universe.

“As you set out on the voyage to Ithaca,
wish your road to be long,
full of adventure, full of knowledge.”
Constantine P. Cavafy, 1911

There are times in this life when life imitates art and art imitates life.
In this case I don’t know which of the two has happened… but no matter.
Two bright souls came together under the most bizarre of circumstances… and stayed together. Lived, loved, and traveled… together;
not as “one,”
but two…
…together.
They traveled the world and traveled through life.
They broke Ulysses’ record...
...because all this traveling lasted for four and a half decades.
It began in England… and contrary to what many might think, it continues to this day in Ithaca. They encountered monsters along the way, sea storms, ghosts and spirits, royalty and the common man, opera singers, teachers, headmasters, clergy and four harp-playing women from Russia who made traveling through the Canadian winter bearable.
During this time, while the one was performing alone, the other was working and observing alone backstage. Yet, in this case, the word “alone” really looses its meaning.
Upon their arrival in Ithaca, they encountered yet another warrior in life, who was and is my link to these two wonderful travelers.
Why am I writing all this and what does the title of the this post mean?
I won’t disclose any info just yet. It’s a work still in progress.
But…
I just want to say that his post is dedicated to my friend, who dared to bare his soul to the world by opening his memory banks and recording it all on paper, boldly declaring to the Universe and to his co-traveler that

“My love is boundless and is centered all on you!"

My Favourite Commercials 4 and 5

Those of you who know me personally, know why I put these two commercials in this post.
Those who don't, it's because I am an avid fan of yodeling.
[Here is where I do my sinister giggle.]

When you are a Star, baby, you are a STAR!!!

Like... are we deaf or something?

What happens when you get one of the worlds best violin players to play in a subway station on his authentic Stradivarius some of the most beautiful music written while wearing jeans and a baseball cap?
1037 people walk by.
7 stopped to listen for at least one minute.
1 recognized him.
PEOPLE??????? When are we finally going to stop and listen to the music?????????
Read the article in English.
Read the article in Hellenic.